اميرالمومنين على (ع) علاوه بر اينكه حقوق اقليتهاى قومى را مراعات مى‌كردند و حكومت را پناهگاه آنها قرار مى‌دادند تجاوز نسبت به آنها را نيز از طرف ديگران دفع كرده و از حقوق آنها حمايت مى‌كردند.

زمانى كه سفيان بن عوف از قبيله بنى غامد به امر معاويه با گروهى از سپاهيان شام به قلمرو اميرالمومنان تجاوز كرد و شهر انبار را تسخير كرده و در كنار جناياتش به يك زن مسلمان و يك زن كافر حمله كرده و زيور آلات و اموالشان را به يغما برده بود، آن حضرت با شديدترين جملات توبيخى، به ياران خود حمله كرد و از بى‌تفاوتى آنان شكوه كرده و فرمود: «اگر مسلمانى از اين حادثه دردناك بميرد جاى تعجب نيست». (نهج‌البلاغه، خطبه ٢٧)

حضرت امير (ع) اين جملات را به عنوان حاكم اسلامى بيان فرمودند. اين درسى است براى همه دولتمردان كه از حقوق مردم بر زمامداران مسلمان، رعايت حقوق اقليتهاى مذهبى است كه در قلمرو حكومت آنها زندگى مى‌كنند. اين در حالى است كه در قرن ٢١ ميلادى بسيارى از كشورهاى غربى و مترقى كه مدعيان دروغين حقوق بشر هستند، ذره‌اى براى اقليتهاى كشورشان ارزش و اهميت قائل نيستند. اين كشورها نه تنها اقليتها را در كسب معاش و امنيت و آرامش تحت حمايت نمى‌گيرند، بلكه گروهى از آنها را به كام مرگ مى‌فرستند و قتل عام مى‌كنند؛ مثلًا در سال ٢٠٠٣ ميلادى دولت فرانسه منع حجاب در مدارس آن كشور را تصويب كرد و يكى از حقوق مهم دختران مسلمان شهروند فرانسوى را پايمال كرد.

ب) حقوق حاكم بر مردم‌

در نظام مردم‌سالارى دينى حقوق مردم بر حاكم بيشتر از حقوق حاكم بر مردم است. در اين مورد مقام معظم رهبرى مى‌فرمايند: در نظام اسلامى، اداره كشور به معناى حاكميت كسى يا كسانى بر مردم و يك حق يك‌جانبه نيست، بلكه حق دو جانبه است و حق طرف مردم كفه سنگين‌تر آن است. (سخنرانى مقام معظم رهبرى در اجتماع مردم ساوه، ٢٧/ ٨/ ٧٩)