در ايران قبل از اسلام ما شاهد حاكميت يافتن پادشاهان و زورمدارانى هستيم كه حكومت آنان عموماً استبدادى است و مردم كمترين نقش را در اداره امور اجتماعى و سياسى خود داشته‌اند. با ورود اسلام به ايران در فراز و نشيبهاى سياسى اين ملت بزرگ، در برهه‌هاى محدودى از تاريخ آن به صورت گذرا شاهد جلوه‌هايى از مردم‌سالارى مى‌باشيم. تا اينكه با پيروزى انقلاب اسلامى به رهبرى امام خمينى (ره) عملًا ايران اسلامى پس از پشت سر گذاشتن استبداد حكومت پهلوى وارد دوران جديد سياسى خود شد. انقلابى كه با حضور و حمايت اكثريت مردم در صحنه‌هاى مختلف شكل گرفت. با پيروزى انقلاب، مردم ايران عملًا با شركت در انتخابات متعدد و دخالت در تدبير امور سياسى، اجتماعى خود و تعيين مسئولان در تمام رده‌هاى حكومتى و تشكيل نهاد شوراها جلوه‌هاى زيبايى از مردم‌سالارى دينى را به نمايش گذاشتند. شايد در طول تاريخ ملتها انقلابى را نتوان يافت كه در همان ابتداى پيروزى با وجود تمام مشكلات و چالشهاى سياسى و توطئه‌هاى خارجى به اندازه انقلاب اسلامى ايران زمينه فعاليت مردم را فراهم آورده باشد. در طول مدت كوتاهى كه از عمر با بركت انقلاب اسلامى مى‌گذرد (٢٥ سال) ٢٤ انتخابات مردمى برگزار شده، كه از نظر كمّى و كيفى و به لحاظ گسترش آن در عرصه‌هاى مختلف سياسى و اجتماعى از تمام كشورهاى دنيا در امور مشابه برتر بوده است. اين حضور مردمى در عمل، تحقق مردم‌سالارى واقعى دينى است. هر چند دشمنان اسلام و ايران با تبليغات درصددند كه اين حقيقت مسلّم و بزرگ را كمرنگ جلوه دهند.

اگر چه از ابتدا عملًا انقلاب و كشور به شيوه مردم‌سالارى اداره شده است، اما ورود لفظ مردم‌سالارى دينى به فرهنگ سياسى اجتماعى جمهورى اسلامى ايران به تحولات سياسى بعد از دوم خرداد ١٣٧٦ بر مى‌گردد. رئيس جمهور خاتمى در اعلان برنامه‌هاى خود براى دوره رياست جمهورى در خرداد ١٣٧٦ از لفظ مردم‌سالارى دينى استفاده كردند[١] و در تاريخ ٣٠/ ١١/ ٧٦ معاون سياسى وزير

[١] - آقاى سيدمحمد خاتمى در تاريخ ٣٠/ ٥/ ١٣٧٥ يكسال قبل از رياست جمهورى در مقاله‌اى با عنوان« دموكراسى و فرهنگ» نوشته‌اند:« دموكراسى كه پيشينه‌اى دراز دارد در دوره متأخر تاريخ زمان فارسى از جمله به مردم‌سالارى و حكومت مردم بر مردم برگردانده شده است.( ر. ك. روزنامه همشهرى، ٣٠/ ٥/ ١٣٧٥، ش ١٠٢١).