ابوالاسود دوئلى كه از اصحاب و ياران امام بود از سوى ايشان به منصب قضاوت رسيد ولى پس از مدتى حضرت او را از قضاوت عزل فرمود و چون ابوالاسود از علت عزل خويش سؤال كرد حضرت فرمود: در تو خيانتى نديدم، ولكن صوتك يعلو صوت الخصمين؛ صداى تو به هنگام قضاوت بالاتر از صداى دو نفر است كه براى قضاوت و حكميت نزد تو آمده‌اند. اين ميزان توجه به شايسته‌سالارى و مراعات ظرافتهاى مديريت در امور مختلف تنها از حكومت عدالت‌گستر على (ع) انتظار مى‌رود.

٣- ساده زيستى حاكمان‌

به نظر مى‌رسد اين امر جز در حكومت دينى سراغ گرفتنى نيست و تاريخ بشرى و حكومتهاى مختلف از نظامهاى سلطنتى پيشين و پسين و جمهوريهاى غربى و شرقى در اين امر متأسفانه كارنامه سياه و غيرقابل توجيهى دارند و اصولًا دستيابى به قدرت گويا وسيله‌اى براى دستيابى هرچه بيشتر به برخورداريهاى دنيوى بوده و هست.

حاكمان جوامع بشرى جز در مواردى چون گاندى و برخى رهبران انگشت‌شمار ديگر، سرمايه دارترين و متمولترين اقشار جامعه محسوب مى‌شوند در حالى كه در جوامع آنها اقشار ضعيف و كم درآمد و محروم فراوان است. حتى در نظامهاى سوسياليستى نيز كه داعيه طرفدارى از حقوق طبقات زحمتكش و كارگران را دارند وضع زندگى رهبران و رؤساى جمهور هيچ تفاوتى با موضع زندگى پادشاهان و سلاطين و زورمداران تاريخ نداشته و ندارد اما به عكس، رهبران دينى، انبياء و ائمه اطهار (ع) و علماى بزرگوار دين، ويژگى مشترك و عامى داشته‌اند كه عبارت از زهد و پارسايى به معنى تلاش فراوان در برخوردارى كمتر يا كمترين است. در اين مورد زندگى و سيره نظرى و عملى حضرت امير (ع) بسيار درخشان، درس‌آموز و قابل الگوگيرى است. اين در حاليست كه آن حضرت با توجه به كار وكوشش و كشاورزى و احداث چشمه‌ها و نخلستانها جزء ثروتمندترين افراد عصر خويش بود، اما ميزان بهره ورى و برخوردارى او از دنيا را در حد ضعيف‌ترين مردم رسانده بود به حدى كه گاه مورد اعتراض دوستان قرار مى‌گرفتند. ابن جوزى مى‌نويسد: روزى عبداللَّه بن زرين به خانه على (ع) رفت و ديد آن حضرت كمى گوشت و آرد جو با