امام على (ع) در جاى ديگر در پى بيان دلائل پذيرش حكومت از جانب ايشان و اقدامات انقلابى پس از آن است ايجاد امنيت را يكى از اهداف مهم خود مى‌شمرده مى‌فرمايد: «خدايا تو مى‌دانى آنچه از ما رفت نه به خاطر رغبت به قدرت بود و نه زيارت خواستن از دنيا؛ بلكه مى‌خواستيم نشانه‌هاى دينت را به جايى كه بود بنشانيم، و اصلاح را در شهرهايت ظاهر گردانيم، تا بندگان ستمديده‌ات را ايمنى فراهم آيد و حدود ضايع مانده ات اجرا گردد».

همان گونه كه ملاحظه مى‌شود از ديدگاه امام (ع) فلسفه مسئوليت پذيرى و به دست گرفتن قدرت، خدمت به جامعه و پى گيرى اهداف الهى در عرصه اجتماع است كه از مهم‌ترين آنها فراهم ساختن امنيت براى بندگان مظلوم و ستمديده خداوند مى باشد و شايد از همين رو است كه حضرت خطاب به مالك‌اشتر سفارش مى‌كند:

«خداى را، خداى را در مورد طبقه پائين (و آسيب پذير جامعه) كه چاره ندارند».

(نهج‌البلاغه، نامه ٥٣)

همچنين در جاى ديگر به مالك مى‌فرمايد: «من از رسول خدا (ص) بارها شنيدم كه مى‌فرمود: هرگز امّتى را پاك- از گناه- نخوانند كه در آن امّت حق ضعيف از قوى بدون لكنت زبان گرفته نشود». (نهج‌البلاغه، ١٣٨٧ ق، ص ٤٣١)

در يك جامعه سالم و در ميان يك امت فرهيخته و مورد پسند پيامبر (ص) و امام (ع) بايد آنقدر امنيت اجتماعى وجود داشته باشد كه نه فقط حق ضعيف از قوى به آسانى ستانده شود، بلكه ترس و واهمه و لكنت زبانى نيز براى انجام اين كار در بين نباشد.