فراخوانده است تا ايده عدالت همگانى را جامه عمل بپوشاند. وى در همين راستا به امام حسن (ع) و امام حسين (ع) سفارش مى‌كند كه: «دشمن ستمگر و ياور ستمديده باشيد». (همان، نامه ٤٧)

وى در پايان همين وصيت نامه به خاندان گراميش يادآور مى‌شود كه حتّى در مورد قاتل او نيز دادگرى و عدالت را از ياد نبرند.

٢- ٣- ٣- تأمين امنيت همگانى:

شكى نيست كه يكى از نيازهاى واقعى انسان و جامعه، احساس‌امنيت وآرامش است و مردم هر سرزمينى دوست‌دارند مطمئن باشند حقوق و داراييهاى آنان دستخوش متجاوزان و هرج و مرج‌طلبان نخواهد شد. از اين رو، يكى از مهم‌ترين وظايف نظام مردم‌سالار دينى تأمين امنيت عمومى جامعه است كه اميرمؤمنان در موارد مختلفى بر آن تأكيد ورزيده است. امام (ع) در پاسخ گروه هرج‌ومرج‌طلب خوارج كه اولين شعار مورد سوءاستفاده آنان‌[١] «لا حكم الا للَّه»[٢] بود فرمود: «مردم را حاكمى بايد نيكوكردار يا تبه كار، تا در حكومت او مرد با ايمان كار خويش كند و كافر بهره خود برد، تا آنكه وعده حق سر رسد و مدّت هر دو در رسد. در سايه حكومت او مال ديوانى فراهم آورند و با دشمنان پيكار كنند، و راهها ايمن سازند و به نيروى او حقّ ناتوان از توانا بستانند تا نيكوكردار، روز به آسودگى به شب رساند و از گزند تبهكار در امان ماند». (قربانى، ١٣٦٦)

چنان كه ملاحظه مى‌شود حضرت در باب ضرورت وجود حكومت براى جامعه (چه نيكوكار و چه بدكار!) دلائلى را بر مى‌شمرد كه شش مورد آن مستقيم يا غيرمستقيم به موضوع امنيت اجتماعى اشاره دارد كه بدين قرار است:

١- در سايه حكومت (امنيتى ايجاد مى‌شود) مؤمن كار خويش را پى گيرد و كافر بهره خويش را برد.

٢- به وسيله حكومت مال ديوانى فراهم شود (و در سايه آن امنيت اقتصادى جامعه تأمين شود).

[١] هم از اين فرمايش امام( ع) كه« هذا كلمه الحق يراد بها الباطل» يعنى: اين سخن حقى است كه از آن اراده‌باطل مى‌شود» و هم از استدلالى كه حضرت در باب ضرورت وجود حكومت ارائه مى‌دهد. به خوبى سوء استفاده گرى خوارج را مى‌توان درك كرد ..

[٢] هيچ كس جزء پروردگار، حق حكمرانى ندارد.