اين است كه در اين مجموعه هيچ گونه تحريفى صورت نگرفته و الفاظ، آيه‌ها و سوره‌هاى موجود در دست مسلمانان دقيقاً همان الفاظ، آيه‌ها و سوره‌هايى است كه از طريق جبرائيل به محمد نازل شده است. به عبارت ديگر اين كتاب از سندى قطعى برخوردار است؛ هر چند دلالت آن بر معناهاى خاص مبتنى بر گمان و استنباط مؤمنان است و امكان اختلاف وجود دارد و بلكه تحقق يافته است.

به هر ترتيب، مطالعه اين كتاب آسمانى با يك نگاه در سه سطح ممكن است:

سطح خُرد كه شامل تأمل در آيات است. سطح متوسط كه شامل تأمل در سوره‌ها مى‌شود. سطح كلان كه عبارت است از تدبّر و مطالعه مجموعه آيه و سوره‌هاى موجود در قرآن به منظور يافتن عصاره و جوهره پيامهاى جزيى.

پژوهش حاضر مطالعه از نوع سوم است كه درباره هدف كلى تشريع دين و پيام آن درباره امور دنيوى بحث خواهد كرد. در فراز بعدى در راستاى تطبيق چارچوب نظرى بر موضوع مقاله، مقدارى از آيات مرتبط به حوزه سياست مورد مطالعه و بررسى قرار خواهد گرفت و در پايان نيز نتيجه‌گيرى خواهيم كرد.

چارچوب نظرى: هدايتگرى، مركز معناى شريعت (قرآن)

بحث يافتن پيام كلى قرآن از اين جهت اهميت دارد كه نظريه‌پردازان هرمنوتيك يكى از شرايط مهم براى تفسير درست و برداشت صحيح‌تر از كتاب مقدس را علاوه بر مسئله علايق و انتظارات از متن كه امرى متغير، گذرا، سيّال، زمانى و مكانى است، كشف مركز معناى متن بر شمرده‌اند. مركز معناى متن امر ثابت و استوارى است كه تمامى متن مبتنى بر آن، مورد فهم قرار مى‌گيرد. كشف خود اين مركز معنى، مبتنى بر كشف پرسش از تاريخ است. پرسش از تاريخ؛ يعنى پرسش از اينكه واقعاً گوينده متن دنبال القاى چه معناى بنيادين به مخاطب يا مخاطبان است. (ر. ك. به: مجتهد شبسترى، ١٣٨١، صص ٢٨- ٢٣)

در پاسخ به اين سؤال كه خداوند در كرسى تشريع دنبال بيان كدام معناى بنيادين است، اظهارنظرها و بلكه نظريات گوناگونى ارائه شده است. ادّعا اين است كه قرآن متصدى هدايت انسانها قرار گرفته و در متنِ زندگىِ دنيوى با خصلتهاى متغير تاريخى‌