(١) ولايت تفويض يا سلطه تشريع بدين معناست كه رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و همچنين امامان بعد از آن حضرت- از طرف خداى متعال- داراى اختيارات تامّى مى‌باشند به طورى كه مى‌توانند در قانون و احكام اسلام طبق صلاحديد خود تصرفاتى بنمايند.

كلينى رحمه اللّه احاديثى نقل مى‌كند به اين مضمون كه: «امر دين به رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و سپس به امامان واگذار شده است».[١] از جمله «فضيل بن يسار» مى‌گويد: شنيدم كه امام صادق عليه السّلام به يكى از پيروان «قيس الماصر» مى‌گفت: خداوند عزّ و جلّ پيامبر خود را نيكو ادب آموخت، پس از آنكه او را به مرحله كمال رسانيد، فرمود: إِنَّكَ لَعَلى‌ خُلُقٍ عَظِيمٍ‌؛[٢] «تو داراى خلقى عظيم مى‌باشى». آنگاه امر دين و امت را به او واگذار نمود تا سياست ايشان را رهبرى كند و فرمود:

... ما آتاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ ما نَهاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا ....[٣] «هر چه را كه رسول خدا براى شما آورد، بگيريد و از هر چيز كه شما را نهى كرد خوددارى نماييد».

آنگاه امام عليه السّلام فرمود: رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم به وسيله روح القدس تأييد مى‌شد و در

[١] - كافى ١/ ٢٦٥.

[٢] - قلم/ ٤.

[٣] - حشر/ ٧.