٨- وزرا و كمك‌كاران خود را از مردمان صالح و داراى حسن سابقه و صاحبان رأى و مؤمن انتخاب كند و از انتخاب اعوان الظلمه (خدمتگزاران به ستمكاران پيشين) خوددارى نمايد.

٩- سعى كند كه با مردم باتقوا و پرهيزكار دوستى برقرار كند.

١٠- نيكوكاران و افراد مفيد به جامعه را تشويق نمايد.

١١- در اخذ حقوق دولتى از مردم نسبت به مردمان ناتوان و گرفتار تخفيف داده و با ايشان همراهى كند.

١٢- رضايت مردم را در عمل و ارائه خدمات جلب كند، نه تنها با حرف و سخنورى.

١٣- از همنشينى با علما و دانشمندان بهره‌گيرى نمايد.

١٤- به داشتن مقام حكومتى مغرور نگردد؛ زيرا مقام بالاترى مراقب او است و خداى متعال مراقب همه است و خدا را در همه احوال ناظر بداند.

البته سفارشات آن حضرت به «والى» بيش از اين است و براى ارائه نمونه به همين مقدار اكتفا نموديم، تا فرصتى مناسب. اما در قسمت دوم، مردم را به هشت صنف تقسيم فرموده به اين صورت:

١- ارتش. ٢- كارمندان دولت. ٣- قضات. ٤- مأمورين وصول درآمدهاى دولتى.

٥- جزيه‌دهندگان (اجانب مقيم در كشور اسلامى). ٦- خراج‌دهندگان (استفاده كنندگان از زمينهاى دولتى). ٧- تجار و صنعتگران. ٨- فقرا و عقب افتادگان.

نسبت به هر كدام توضيحات و سفارشاتى فرموده و دستورات ارزنده‌اى بيان داشته كه با مراجعه به اين عهدنامه ارزش آن روشن مى‌گردد.