(١) «حضرت مهدى» فرزند امام يازدهم كه نامش نام پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم محمّد است در سال ٢٥٥ هجرى، روز پانزدهم شعبان در شهر سامرا از زنى پاكدامن به نام «نرجس خاتون» فرزند يشوعا، پسر قيصر روم، كه از جهت مادر نسب آن بزرگوار به شمعون، وصىّ حضرت عيسى بن مريم عليه السّلام مى‌رسيد قدم به عرصه وجود نهاد و جهان را به نور جمال خويشتن روشنايى بخشيد و تا سال ٢٦٠ در دامان پدر بزرگوارش امام حسن عسكرى عليه السّلام مى‌زيست، ولى از ديدگاه مردم پنهان و پوشيده بود و جز افراد مخصوصى از شيعيان، كسى به شرف ملاقاتش نايل نمى‌شد،[١] مگر هنگامى كه بر جنازه پدرش امام عسكرى عليه السّلام- كه در سال ٢٦٠ به درجه شهادت رسيد- نماز مى‌خواند، جمعى به شرف ملاقاتش نايل شدند.[٢]

غيبت حضرت مهدى عليه السّلام‌

(٢) حضرت مهدى عليه السّلام داراى دو مرحله از غيبت است، ابتدا غيبت كوتاه مدت و به صورت نيمه پنهانى، سپس غيبت درازمدت و كاملا پنهانى.

اما اوّل غيبت صغراست كه از سال ٢٦٠ هجرى پس از وفات امام عسكرى عليه السّلام شروع شد و در سال ٣٢٩ هجرى خاتمه يافت كه تقريبا هفتاد سال طول كشيد.

و دوم غيبت كبراست كه از سال ٣٢٩ هجرى شروع شده و تا وقتى كه خدا بخواهد ادامه خواهد يافت و هر دو غيبت آن حضرت در احاديث و روايات به وسيله ائمه اطهار عليهم السّلام نيز پيش‌بينى شده است.[٣]

[١] - بحار الأنوار، ج ٥١، ص ٧، ١٠ و ٢٨.

[٢] - ابن بابويه به نقل از ابو الاديان به سند معتبر- منتهى الآمال/ ٢٧٦.

[٣] - پاورقى منتخب الاثر/ ٣٥٨، ط ٣، من منشورات مكتبة الصدر.