مسلمان نمى‌شود مانند خوك و چيزى كه استفاده از آن فقط به اتلاف آن است مانند طعام‌ها و ميوه‌ها و چيزى كه استفاده مقصود از آن منحصر در حرام مى‌باشد مانند آلات لهو و قمار صحيح نيست. و چيزى كه منفعت مقصود از وقف آن حرام باشد ملحق به آن‌ها مى‌باشد، مانند اينكه چهارپا را براى بار شراب، يا دكان را براى حفظ يا فروش شراب وقف نمايد. و همچنين وقف گل براى بوييدن، بنابر اصح صحيح نيست؛ زيرا بقاى آن مورد توجه نمى‌باشد. و وقف عين رهنى و چيزى كه قبض آن امكان ندارد مانند چهارپاى فرارى، صحيح نيست. و هر چيزى كه استفاده از آن با بقاى عين آن با شرايطش صحيح باشد، وقف آن صحيح مى‌باشد مانند زمين‌ها و خانه‌ها و مزرعه‌ها و لباس‌ها و سلاح و وسايل مباح و درخت‌ها و مصحف‌ها و كتاب‌ها و زيورآلات و اقسام حيوان حتى سگ مملوك و گربه و مانند اين‌ها.

مسأله ٣٢- لازم نيست كه استفاده از عين موقوفه بالفعل باشد، بلكه همين كه در معرض استفاده قرار داشته باشد، و لو بعد از مدتى، كفايت مى‌كند، پس وقف چهارپاى كوچك و نهال‌هاى كاشته‌شده‌اى كه بعد از سال‌ها ميوه مى‌دهند، صحيح است.

مسأله ٣٣- منفعت مقصود در وقف، اعم از منفعت مقصود در عاريه و اجاره است، پس همه قسم فائده و نتيجه را شامل مى‌شود، بنا بر اين وقف درخت‌ها جهت ميوه آن‌ها و وقف گوسفند جهت پشم و شير و بچه آن، صحيح مى‌باشد.

مسأله ٣٤- وقف به اعتبار موقوف عليه بر دو قسم تقسيم مى‌شود: «وقف خاص» و آن وقفى است كه براى شخص يا اشخاصى باشد مانند وقف بر اولاد واقف و ذريه‌اش يا بر زيد و ذريه‌اش و «وقف عام» و آن عبارت است از وقف بر جهت و مصلحت عموم، مانند مساجد و پل‌ها و كاروانسراها، يا بر عنوان عام مانند فقرا و ايتام و مانند اين‌ها.

مسأله ٣٥- در وقف خاص وجود موقوف عليه در زمان وقف، معتبر است؛ پس وقف ابتدايى بر معدوم و كسى كه بعداً وجود پيدا مى‌كند و همچنين بر حمل، قبل از تولد، صحيح نيست. و مقصود از وقف ابتدايى، آن است كه معدوم در طبقه اول باشد بدون آن‌كه موجود در همان طبقه با آن مشاركت داشته باشد، پس اگر به تبع موجود بر معدوم يا بر