مسأله ١١- اگر با قمر مصنوعى به خارج جاذبه زمين سفر نمايد پس لامحاله در آنجا وزنى ندارد، بنا بر اين اگر ايستادن بر سطح داخلى به طورى كه پاهايش به سوى زمين باشد، ممكن باشد بايد در حالى كه جهت قبله را رعايت مى‌كند نماز بخواند وگرنه به صورت معلّق بين فضا نماز مى‌خواند، پس اگر با اين حال ممكن باشد كه پاهايش به زمين باشد بايد چنين نماز بخواند وگرنه به هر صورتى كه برايش ممكن است و نماز در هيچ حالى ترك نمى‌شود. و در تمام احوال قبله يا طرف نزديك‌تر به قبله را رعايت مى‌كند. و با جهل به آن به چهار طرف نماز مى‌خواند.

مسأله ١٢- اگر سوار قمر مصنوعى شود پس دور زمين را در يك روز و شب، ده مرتبه دور بزند پس در هر دورى داراى شب و روز است، بنا بر اين آيا در هر دورى از آن، نمازهاى پنج‌گانه بر او واجب است يا واجب نيست مگر پنج نماز در تمام دورهاى او كه موافق يك روز و شب زمين است؟ ظاهراً دومى مى‌باشد؛ ليكن از مراعات طلوع و غروب نسبت به خودش، چاره‌اى ندارد، پس نماز صبح را قبل از يكى از طلوع‌ها و نماز ظهر و عصر را بعد از ظهر يكى از روزها و نماز مغرب و عشا را در يكى از شب‌ها مى‌خواند. و مى‌تواند نماز ظهر را در ظهر يك روز و نماز عصر را در روز ديگر بعد از ظهر و نماز مغرب را در يكى از شب‌ها و نماز عشا را در شب ديگرى بخواند. بنا بر اين آيا او مى‌تواند نماز ظهر را وقت ظهر سپس نماز مغرب را وقت غروب پس از آن نماز عصر را در وقت ظهر روز ديگر و نماز عشا را در شب ديگرى بخواند پس نماز ظهر و عصر و نماز مغرب و عشا در همديگر تداخل مى‌نمايند؟ اين بعيد نيست؛ ليكن احوط آن است كه به اين كيفيت نماز خواندن را ترك نمايد، بلكه احوط آن است كه در صورت امكان، ظهر و عصر را در يك روز و مغرب و عشا را در يك شب بخواند.

مسأله ١٣- اگر زنى سوار هواپيمايى شود كه مساوى حركت زمين دور مى‌زند و سير آن مخالف گردش زمين است پس خون ببيند و به اندازه سه روز از روزهاى ما استمرار پيدا كند ليكن اين مدت نسبت به او مثلًا اول طلوع آفتاب باشد، ظاهر آن است كه خون او محكوم به حيض بودن است، پس معيار استمرار داشتن خون است در اين مدت نه روشنايى روزها (تاريك شدن و گذشتن روزها اعتبار ندارد). و همچنين است اگر زن در