ترجمه تحرير الوسيلة (نشر آثار) - خمینی، سید روح الله - الصفحة ٤٨٧ - موجب زنا

مسأله ٧- در هر جايى كه توهم حليت باشد حدّ ساقط مى‌شود؛ مانند كسى كه در فراشش زنى را بيابد كه توهم كند او زن خودش است آنگاه با او نزديكى نمايد. پس اگر زنى خودش را شبيه زن او نموده باشد و مرد با او نزديكى كند حدّ بر زن است نه بر وطى كننده او. و در روايتى آمده كه حدّ به طور آشكار بر زن، و به طور سرّى بر مرد جارى مى‌شود. و اين روايت ضعيف است كه قابل عمل نمى‌باشد.

مسأله ٨- با ادعاى هر آنچه كه صلاحيّت دارد به اينكه نسبت به مدعى آن شبهه باشد، حد ساقط مى‌شود؛ پس اگر يكى از آن‌ها ادعاى شبهه نمايد و يا هر دو، با ممكن نبودن آن مگر نسبت به يكى از آن‌ها، حدّ از او ساقط مى‌شود؛ نه از طرف ديگر. و حدّ با ادعاى زوجيت- مادامى‌كه دروغ او معلوم نباشد- ساقط مى‌گردد و به قسم و همچنين به بيّنه، مكلف نمى‌شود.

مسأله ٩- محصن بودنى كه رجم با آن واجب است با جمع شدن امورى تحقق پيدا مى‌كند:

اول: نزديكى در قُبُل اهلش؛ ولى نزديكى در دُبُر، بنابر احتياط (واجب) موجب احصان نمى‌شود. پس اگر عقد نمايد و با او به طور كامل خلوت نمايد، يا با او در مابين دو ران يا به كمتر از حشفه يا به كمتر از مقدار حشفه در كسى كه حشفه‌اش بريده شده است مجامعت نمايد و در پيدا شدن دخول، شك باشد، نه مرد محصن مى‌باشد و نه زن محصنه. و ظاهر آن است كه انزال منى، شرط نيست؛ پس اگر دو ختنه‌گاه (مرد و زن) همديگر را ملاقات كنند، احصان تحقق پيدا مى‌كند و سالم بودن خصيه‌ها شرط نيست.

دوم: اينكه كسى كه با اهلش وطى مى‌كند بنابر احتياط (واجب) بالغ باشد؛ پس اگر بچه‌اى و لو اينكه نزديك بلوغش باشد، دخول نمايد احصانى نيست، چنان كه زن با اين وطى، محصنه نمى‌شود. پس اگر مرد، در حالى كه بالغ نباشد، زن را وطى كند، سپس در حالى كه بالغ شده است زنا نمايد، بنابر احتياط (واجب) محصن نمى‌باشد و لو اينكه زوجيت باقى و مستمر باشد.

سوم: در وقت دخول به زوجه‌اش، بنابر احتياط (واجب) عاقل باشد؛ پس اگر در حال‌