مسأله ٤- در وجوب نفقه بر قريب، قدرت انفاق‌كننده بر نفقه او بعد از نفقه خودش و نفقه زوجه‌اش اگر زوجه‌اش دائمى باشد شرط است؛ پس اگر به مقدار كفايت تنها خودش نزد او حاصل شود بايد به خودش اكتفا كند و اگر چيزى از آن زياد بيايد و زوجه داشته باشد مال زوجه‌اش مى‌باشد و اگر چيزى زياد بيايد براى پدر و مادر و اولاد است.

مسأله ٥- منظور از نفقه خودش كه مقدم بر نفقه زوجه‌اش مى‌باشد، مقدار روزى روز و شبش و پوششى كه لايق حالش است مى‌باشد و هر چيزى كه اضطرار به آن پيدا مى‌كند از وسائل براى غذا و آشاميدنى و زيرانداز و روانداز و غير اين‌ها؛ پس اگر چيزى بر اين، زياد بيايد بر زوجه‌اش صرف مى‌نمايد، سپس بر نزديكانش.

مسأله ٦- اگر بر نفقه‌اش چيزى زياد بيايد و زوجه‌اى نداشته باشد پس اگر اضطرار به ازدواج پيدا كند به طورى كه در ترك آن بر او عسر و حرج شديد يا مظنّه فساد دينى باشد پس حق دارد كه در ازدواج مصرف نمايد اگر چه براى قريب او چيزى باقى نماند. و اگر چنين نباشد احوط (وجوبى) آن است كه در نفقه قريب مصرف كند، بلكه وجوب آن خالى از قوت نيست.

مسأله ٧- اگر چيزى نداشته باشد كه در نفقه خود صرف كند، واجب است كه به هر وسيله مشروعى كه شده آن را تحصيل نمايد حتى طلب عطا و سؤال؛ تا چه رسد به كسبى كه مناسب حال او مى‌باشد. و اگر چيزى نداشته باشد كه در نفقه زوجه يا قريبش صرف نمايد، در اينكه تحصيل آن با كسبى كه لايق حال و شأنش است واجب است، سزاوار اشكال نيست، ولى بر او واجب نيست كه به مانند طلب بخشش و سؤال آن را تحصيل كند.

البته وجوب قرض كردن در صورتى كه ممكن و بدون مشقت باشد و بعداً محل اداى آن را داشته باشد بعيد نيست. و همچنين است به طور نسيه خريدن با دو شرطى كه ذكر شد.

مسأله ٨- در نفقه نزديكان اندازه‌اى نيست، بلكه واجب آن است كه به اندازه كفايت باشد؛ از طعام و خورش و پوشش و مسكن با ملاحظه حال و شأن و زمان و مكان، طبق آنچه كه در نفقه زوجه گذشت.

مسأله ٩- اعفاف (دور نگهداشتن از گناه) كسى كه نفقه‌اش واجب است- فرزند باشد