آموزش فلسفه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٥١٢ - فايدهٔ اين بحث

انسان دانست كه همهٔ حوادث جهان براساس قضا و قدر و تدبير حكيمانهٔ الهي پديد مي‌آيد، تحمل سختي‌ها و دشواري‌هاي زندگي براي او آسان مي‌شود و در برابر مصائب و حوادث ناگوار خود را نمي‌بازد، بلكه آمادگي خوبي براي كسب ملكات فاضله‌اي مانند صبر و شكر و توكل و رضا و تسليم پيدا مي‌كند.

دوم آنكه به خوشي‌ها و شادي‌هاي زندگي نيز سرمست و مغرور نمي‌شود و مبتلا به شيفتگي و دلدادگي نسبت به لذايذ دنيا و غفلت از خدا نمي‌گردد: لِكَيْلا تَأْسَوْا عَلي ما فاتَكُمْ وَلا تَفْرَحُوا بِما آتاكُمْ وَاللّهُ لا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتالٍ فَخُور.[١]

با اين همه بايد توجه داشت كه مسئلهٔ قضا و قدر به‌صورت نادرستي تفسير نشود و بهانه‌اي براي تنبلي و راحت‌طلبي و سلب مسئوليت قرار نگيرد؛ زيرا اين‌گونه برداشت‌هاي غلط از معارف ديني، نهايت آرزوي شياطين انس و جن، و موجب سقوط در خطرناك‌ترين دره‌هاي شقاوت و بدبختي دنيا و آخرت است؛ و شايد به‌همين سبب باشد كه در بسياري از روايات، از ورود اشخاص كم‌استعداد در اين‌گونه مسائل منع شده است.

[١] حديد(٥٧)، ٢٣.