ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٥٤ - شناخت حق و باطل و تفكيك راه آن دو از يكديگر

وجود است مطرح مى كند . در صورتى كه ثبوت با آن عموميتى كه دارد ، نمى تواند روشنگر معناى حق و حقيقت باشد ، زيرا چنانكه روشن است ، سودجويى و خود خواهى پديده ايست كه دامنگير همه [ باستثناى كمال يافتگان كه در هر قرنى از شمارهء انگشتان تجاوز نمى كنند ] افراد بشرى است ، بطورى كه مى توان گفت : خودخواهى پديده اى ثابت است ، ولى مسلم است كه نمى توان اين پديده را حق ناميد .
بعبارت ديگر ثبوت و پايدارى زمانى يك واقعيت ، نمى تواند حق بودن آن را اثبات كند ، زيرا حق عبارت است از آن واقعيت ثابت كه از نوعى بايستگى و شايستگى برخوردار بوده باشد .
چنانكه متذكر شديم هر يك از آن تعريفها مى تواند جنبه اى از حق را كه باطل ضد يا نقيض آن است ، روشن بسازد .
ما براى روشن شدن اين مسئلهء مهم ، حق و باطل را از ديدگاه قرآن بحث مى كنيم :
حق و باطل از ديدگاه قرآن
حق و باطل از ديدگاه قرآن در قرآن مجيد ، ماهيت حق و باطل و خواص گوناگونى براى آن دو مطرح شده است كه ما نمونه هايى از اين آيات را متذكر مى شويم :
١ - خداوند حق و حق خداوند است
١ - خداوند حق و حق خداوند است :
آياتى در قرآن آمده است كه خداوند را حق و حق را خداوند مطرح ميكند : الف - ( فَتَعالَى الله الْمَلِكُ الْحَقُّ ) [١] .
( با عظمت است خداوند با سلطه و حق ) .
مى توان گفت : در اين آيه حق را يكى از اوصاف خداوندى معرفى كرده است و توصيف خداوندى با حق ، منافاتى با حق بودن ديگر موجودات ندارد .
ولى در چند آيهء ديگر اين صفت را از مختصات ذات اقدس ربوبى گوشزد ميكند :

[١] المؤمنون آيهء ١١٦ .