ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١١٤ - ساده لوحان نتايج را پيش از سپرى كردن مقدمات مى خواهند

مى شوند و ارواح گرسنه هم از حيوانيت به درجهء انسانيت ارتقاء مى يابند .
اين تشبيهات و مباحث همه و همه مربوط به رياست معمولى است كه يكى از مختصات « خود طبيعى » مى باشد ، نه مديريت انسانها بعنوان شخصى امين كه امتياز مديريت را امانتى تلقى كرده بحكم « من انسانى » خود را موظف به اداى آن امانت الهى مى بيند .
نخستين سرمايه اى را كه رياست پرستان معمولى از دست مى دهند ، قدرت روياروى قرار گرفتن با خويشتن مى باشد و به قول « مولوى » :
< شعر > مانندهء ستوران در وقت آب خوردن چون عكس خويش ديديم از خويشتن رميديم < / شعر > « مولوى » در شأن رياست پرستان معمولى مى گويد :
< شعر > بنده باش و بر زمين رو چون سمند چون جنازه نه كه بر گردن نهند جمله را حمّال خود خواهد كفور بار مردم گشته چون اهل قبور بر جنازه هر كه را بينى به خواب فارس منصب شود عالى ركاب ز ان كه آن تابوت بر خلق است بار بار بر خلقان نهادند اين كبار بار خود بر كس منه بر خويش نه سرورى را كم طلب درويش به مركب اعناق مردم را مپاى تا نيايد نقرست اندر دو پاى < / شعر > و آخرين نقدينه اى كه از دست اين بردگان خندان بدر مى رود ، كيمياى وجود آنان است كه مى توانستند مس وجود خود را بقول گذشتگان مبدل به طلا نمايند .
< شعر > هنگام تنگدستى در عيش كوش و مستى كاين كيمياى هستى قارون كند گدا را < / شعر > حافظ ٦ - و مجتنى الثّمرة لغير وقت ايناعها كالزّارع بغير ارضه ( كسى كه دست به چيدن ميوهء نارس ببرد ، چونان كشاورز است كه در غير زمين خود بكارد ) .
ساده لوحان نتايج را پيش از سپرى كردن مقدمات مى خواهند باغبانى كه در اول بهار سبد را برداشته براى چيدن ميوهء سيب كه پس از شش ماه مثلا خواهد رسيد ، بباغ مى رود آگاهىهاى مربوط به سيب و فصل رسيدن آن ، يا او را