ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١٢٩ - دليل تكرار و تأكيد امير المؤمنين ( ع ) در بارهء حق خود

انصار كه بگفتهء يعقوبى كمترين ترديدى در اين نداشتند كه خلافت پس از پيامبر اكرم حق واقعى على بن ابي طالب ( ع ) است و همچنين كيفيت زندگانى آن بزرگ بزرگان بطور قطع اثبات مى كرد كه خلافت الهى مختص او است . ولى او از اين حق مسلم بركنار شده است .
از طرف ديگر اين خاصيت روحى او بر همگان اثبات شده است كه او خلافت را براى اشباع حسّ خودخواهى نخواسته ، بلكه تأكيد قاطعانه كرده است كه نه تنها خلافت را بلكه اصل حيات را براى احقاق حق و وصول به هدف اعلاى انسانى مى خواهد .
بنا بر اين ، شكوه و ابراز ناراحتىهاى او در بارهء از دست رفتن حق خود ، در حقيقت ابراز رنج و درد در بارهء محروميت جامعه از حق بوده است . ما در خطبهء چهارم اين جمله را ديده‌ايم كه مى گويد : لم يوجس موسى عليه السّلام خيفة على نفسه بل اشفق من غلبة الجهّال و دول الضّلال .
( موسى ( ع ) براى ترس از خويشتن نبود كه مضطرب و بيمناك گشت ، بلكه دلسوزى و هراس او از پيروزى نادانان و تسلَّط دولتهاى گمراه بوده است ) .
با ملاحظهء اين دو مسئلهء مهم ، دليل تكرار و تأكيد امير المؤمنين ( ع ) در بارهء حق خود روشن مى گردد . اين همان دليل است كه موجب تكرار و تأكيد بعضى از داستانها در قرآن مى باشد ، مانند داستان حضرت موسى عليه السلام و تكرار آياتى مانند ( فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ ) ( كدامين نعمتهاى پروردگارتان را تكذيب مى كنيد ) در سورهء الرحمن كه براى گوشزد كردن دائمى وقاحت تكذيب مى باشد .
تكرار داستان حضرت « موسى » عليه السلام براى نمودار ساختن چهره‌هاى گوناگون حق و پديده‌هاى باطل است كه حيات آن بزرگوار را به خود مشغول داشته بود .