پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٠٩ - شرح و تفسير زهد پيامبر خدا

سبب نمى‌شد كه همه مردم امّت واحد (گمراهى) شوند، ما براى كسانى كه به (خداوند) رحمان كافر مى‌شدند، خانه‌هايى قرار مى‌داديم با سقف‌هايى از نفره و نردبان‌هايى كه از آن بالا روند و براى خانه‌هايشان درها و تخت‌هايى (زيبا و نقره‌اى) قرار مى‌داديم كه بر آن تكيه كنند و انواع زيورها؛ ولى تمام اينها بهره زندگى دنيا است، و آخرت نزد پروردگار از آن پرهيزكاران است». [١] سپس امام عليه السّلام در ادامه اين سخن مى‌افزايد: «پيامبر صلّى اللّه عليه و آله با قلب و روح خود از دنيا روى گردانيد و ياد آن را (براى هميشه) در دل خود ميراند، و دوست مى‌داشت كه زينت‌هاى آن از پيش چشمش پنهان و دور شود؛ تا از آن لباس فاخرى تهيّه نكند و يا اقامت در آن را آرزو ننمايد». (فأعرض عن الدّنيا بقلبه، و أمات ذكرها عن نفسه، و أحبّ أن تغيب زينتها عن عينه، لكيلا يتّخذ منها رياشا، أو يرجو فيها مقاما).

تعبير به «رياش» كه هم به معناى مفرد و هم به معناى جمع آمده است، اشاره به لباس‌هاى فاخر است و در اصل از مادّه «ريش» به معناى «پرهاى پرندگان» گرفته شده و اين تعبير مى‌تواند اشاره به همه زرق و برق‌هاى دنيا باشد كه يكى از آنها لباس‌هاى فاخر است.

اين نخستين ويژگى پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله بود كه هرگز فريفته دنيا و زرق و برق آن نشد و خود را اسير دنياى مادّى و مواهب زودگذر آن نكرد.

ويژگى دوّم وظيفه تبليغ رسالت و رساندن فرمان خدا به همه بندگان بود كه براى آن نهايت مجاهدت را فرمود. همانگونه كه امام عليه السّلام در ادامه اين سخن مى‌فرمايد: «در تبليغ احكام الهى به بندگان براى قطع عذر و اتمام حجّت اصرار ورزيد، و امّت خويش را از عذاب خدا بيم داد، و نصيحت كرد، و آنها را به سوى‌

[١] سوره زخرف، آيات ٣٣- ٣٥.