پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٥ - شرح و تفسير اى برتر از خيال و قياس و گمان و وهم!

تولّهت‌ [١] القلوب إليه، لتجري في كيفيّة صفاته، و غمضت مداخل العقول في حيث لا تبلغه الصّفات لتناول علم ذاته، ردعها و هي تجوب‌ [٢] مهاوي‌ [٣] سدف‌ [٤] الغيوب، متخلّصة إليه سبحانه).

در واقع امام عليه السّلام در اينجا به چهار عامل جستجوگر براى تلاش در طريق شناخت كنه صفات اشاره مى‌فرمايد؛ نخست افكار عادى تصفيه نشده، سپس افكار پاك از هر گونه وسوسه، و بعد از آن، قلب‌هاى آكنده از عشق به خدا كه در مسير شهود پيش مى‌روند، و سرانجام عقول باريك‌بين و دقيق، كه از طرق استدلالى و نظرى مسايل را دنبال مى‌كنند و مى‌فرمايد: هيچ يك از اينها قادر به درك كنه صفات و ذات او نيستند و آنقدر آن ذات و صفات، نور خيره كننده دارد كه چشم‌هاى عقول را از كار مى‌اندازد و پويندگان اين راه را به عقب مى‌راند. به گفته شاعر: