مى‌فرمايد: «آنها شيرينى معرفتش را چشيده و از جام محبّتش سيراب شده‌اند، و (در عين حال) خوف او در اعماق جانشان جايگزين شده است». (قد ذاقوا حلاوة معرفته، و شربوا بالكأس الرّويّة [١] من محبّته، و تمكّنت من سويداء [٢] قلوبهم و شيجة [٣] خيفته).

تعبير به: «چشيدن شيرينى معرفت و سيراب شدن از جام سرشار محبت» نشان مى‌دهد كه معرفت و عشق پروردگار را با تمام وجود خود درك كرده‌اند و در اعماق هستى آنها نفوذ كرده؛ و تعبير به «تمكّنت ...» نشان مى‌دهد كه خوف پروردگار نيز در اعماق دلهاى آنها ريشه دوانده و اين خوف و رجا تمام نيروهايشان را در مسير اطاعت پروردگار به كار انداخته است؛ چرا كه محبّت و اميدوارى بى‌خوف، انسان را به غفلت و غرور وامى‌دارد و خوف بدون اميدوارى و محبّت، او را به نااميدى و يأس و سكون مى‌كشاند.

به همين دليل، به دنبال اين اوصاف مى‌فرمايد: «لذا قامتشان از كثرت اطاعت و عبادت خم شده است». (فحنوا [٤] بطول الطّاعة اعتدال ظهورهم).

اشاره به اينكه آنها دائما در برابر پروردگار كمال خضوع و تسليم را دارند.

«ولى با اين حال، رغبت فراوان آنها به عبادت او، حال تضرّع و نشاط آنها را از بين نبرده است (و هرگز ملال و كلالى به آنها دست نمى‌دهد)». (و لم ينفد طول الرّغبة إليه مادّة تضرّعهم).

[١] «رويّه» از مادّه «رىّ» (بر وزن طىّ) به معناى سيراب شدن است و «كأس رويّه» كنايه از ظرف پرى است كه شخص را كاملا سيراب مى‌كند.

[٢] «سويداء» تصغير «سوداء» به معناى سياهى است و «سويداء» اشاره به نقطه كوچكى در قلب است كه به اعتقاد گذشتگان، مركز قلب را تشكيل مى‌داد.

[٣] «وشيجه» از مادّه «وشج» (بر وزن پشم) به معناى به هم پيچيدن و مشبّك شدن آمده است و طنابى را كه به هم مى‌پيچند و به صورت تور در مى‌آورند «وشيج» مى‌گويند و به ريشه‌هاى درختان و مانند آن كه درهم پيچيده است «وشيجه» گفته مى‌شود در جمله بالا اشاره به خوف خداست كه به دلهاى فرشتگان مى‌پيچد و آن را احاطه مى‌كند.

[٤] «حنوا» از مادّه «حنو» (بر وزن حذف) به معناى پيچيدن و منحنى كردن است.