«سنّت» به معناى دستوراتى است كه در زمينه‌هاى مختلف صادر فرموده است و با توجّه به اينكه پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله خاتم انبياست، طبيعى است كه راه و رسم و سنّت او برترين راه و رسم و سنّت‌ها بوده باشد.

سپس امام عليه السّلام در ادامه اين سخن در مورد قرآن، تأكيد مى‌كند و چهار دستور درباره آن، بيان مى‌فرمايد. مى‌گويد: «قرآن را فرا گيريد كه بهترين گفته‌هاست! و در آن بينديشيد كه بهار قلب‌هاست! از نور آن، شفا و درمان بطلبيد كه شفاى دل‌ها (ى بيمار) است! و آن را به نيكوترين وجه تلاوت كنيد، كه نافع‌ترين سخن‌هاست!» (و تعلّموا القرآن فإنّه أحسن الحديث، و تفقّهوا فيه فإنّه ربيع القلوب، و استشفوا بنوره فإنّه شفاء الصّدور، و أحسنوا تلاوته فإنّه أنفع القصص).

امام عليه السّلام در واقع چهار مرحله مختلف را كه به طور طبيعى، يكى بر ديگرى تقدّم دارد، ذكر فرموده:

در مرحله نخست، دستور به فراگرفتن قرآن مى‌دهد و آن را «احسن الحديث» مى‌شمرد؛ چرا كه جامع‌ترين دستور سعادت انسان‌هاست.

در مرحله بعد، به تفكّر و انديشه در معنا و محتواى آن، دستور مى‌دهد، چرا كه بهار دل‌هاست؛ همان گونه كه در فصل بهار، شكوفه‌ها و گل‌ها و سبزه‌ها همه جا مى‌رويد، به بركت قرآن مجيد نيز گل‌هاى فضايل اخلاق و شكوفه‌هاى معارف الهيّه بر صفحه دل ظاهر مى‌شود و آن كس كه حيات انسانى از آن نگيرد، همچون درخت خشكيده‌اى است كه در فصل بهار، تكان نمى‌خورد (هر درختى كه به نوروز بجنبد حطب است).

در مرحله سوم، دستور به عمل مى‌دهد و مى‌فرمايد: از نور آيات الهى شفا بگيريد؛ همان گونه كه بسيارى از بيماران از پرتو نور آفتاب، سلامتى خود را باز مى‌يابند و محيط زندگى آنها با تابش نور آفتاب از عوامل بيمارى پاك‌سازى مى‌شود، كه گفته‌اند: «آنجا كه آفتاب بتابد طبيب نيايد».

و در مرحله چهارم، با جمله «أحسنوا تلاوته؛ قرآن را به نيكوترين وجه، تلاوت كنيد» تا دل‌هاى مشتاقان به سوى آن جذب شود و دور افتادگان، به آن نزديك‌