پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٠٦ - شرح و تفسير مرا رها كنيد و به دنبال ديگرى برويد!

مطابق آنچه خود مى‌دانم (از اصول حق و عدالت) با شما رفتار خواهم كرد و هرگز به سخن اين و آن و سرزنش سرزنش كنندگان گوش نخواهم داد!» (و اعلموا أنّي إن أجبتكم ركبت بكم ما أعلم، و لم أصغ إلى قول القائل و عتب‌ [١] العاتب).

اشاره به اينكه من مى‌دانم مصلحت انديشان دنيا طلب، در آينده به من خواهند گفت كه اجراى حق و عدالت امر حكومت را بر من مشكل مى‌كند و مخالفت‌ها را برمى‌انگيزد؛ اصول سياست مدارى ايجاب مى‌كند كه همان ناهنجارى‌هاى سابق را ادامه دهم؛ بيت المال را به زورمندان ببخشم و مناصب و پست‌ها را در اختيار گردنكشان قرار دهم هر چند به قيمت پايمال شدن حقوق توده مردم باشد؛ درست همان كارى كه اسلام و همه اديان آسمانى براى نفى آن آمده‌اند: «لَقَدْ أَرْسَلْنا رُسُلَنا بِالْبَيِّناتِ وَ أَنْزَلْنا مَعَهُمُ الْكِتابَ وَ الْمِيزانَ لِيَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ»؛ [٢] ما رسولان خود را با دلايل روشن فرستاديم و با آنها كتاب (آسمانى) و ميزان (شناسايى حق از باطل و قوانينى عادلانه) نازل كرديم، تا مردم قيام به عدالت كنند».

سپس براى اتمام حجّت و اثبات بى‌اعتنايى خود به مقام‌هاى ظاهرى مى‌افزايد:

«اگر مرا رها كنيد همچون يكى از شما خواهم بود (و با عدم وجود يار و ياور مسئوليّتى نخواهم داشت) بلكه شايد از شما شنواتر و مطيع‌تر نسبت به رئيس حكومت و واليان امر (در حفظ كيان اسلام و منافع مردم) بوده باشم» (و إن تركتموني فأنا كأحدكم؛ و لعلّي أسمعكم و أطوعكم لمن و لّيتموه أمركم).

اين تعبير نشان مى‌دهد كه امام عليه السّلام در عالمى غير از عالم مصلحت گرايان دنيا پرست و سياست پيشه، سير مى‌كرد و هرگز حكومت را به عنوان يك طعمه شيرين و لذيذ نمى‌دانست؛ بلكه وظيفه‌اى سنگين و مقدّمه‌اى براى احياى ارزش‌هاى اسلامى مى‌شمرد، كه بدون آن، حكومت به اندازه آب بينى حيوانى هم ارزش ندارد.

[١] «عتب» مصدر است و به معناى سرزنش كردن آمده است.

[٢] سوره حديد، آيه ٢٥.