پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٤٣ - ترجمه

كظّة [١] جريته، [٢] فهمد [٣] بعد نزقاته، [٤] و لبد [٥] بعد زيفان‌ [٦] و ثباته‌ [٧]).

به اين ترتيب، طوفانهاى نخستين فرو نشست و باران‌هاى سيلابى قطع شد و امواج خروشان درياها بعد از آن همه جست و خيز آرام گرفت و كره زمين آماده براى پذيرش حيات و پيمودن مراحل آمادگى براى اين موضوع شد، همانگونه كه امام عليه السّلام در فراز بعد به آن اشاره خواهد فرمود.

بعضى از شارحان «نهج البلاغه» از تعبيرات بالا چنين استفاده كرده‌اند كه آفرينش آب در فضا پيش از پيدايش كره زمين بوده؛ ولى همانگونه كه در بالا اشاره شد تعبير به آب ممكن است اشاره به موادّ مذاب سيّالى بوده باشد كه قبل از پيدايش آسمان و زمين وجود داشت و از درون آن، سيّارات و كرات و از جمله كره زمين به وجود آمد.

[١] «كظّه» به معناى پر شدن شكم از طعام است به حدّى كه تنفّس مشكل شود؛ و به هر چيزى كه از حد بگذرد اطلاق مى‌شود.

[٢] «جريه» به معناى جارى شدن است.

[٣] «همد» از مادّه «همود» به معناى فروكش كردن حرارت آتش است.

[٤] «نزقات» از مادّه «نزق» به معناى جست و خيز است.

[٥] «لبد» از مادّه «لبود» به معناى توقّف در مكانى است.

[٦] «زيفان» به معناى راه رفتن متكبّرانه است.

[٧] «وثبات» جمع «وثبه» به معناى جست و خيز و پرش است و در جمله‌هاى بالا به معناى حركت شديد زمين در روزهاى نخستين است.