پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٣٠ - شرح و تفسير باز صفات والاى ديگرى از فرشتگان

آرى، آنها انگيزه‌هاى اطاعت و بندگى را از سرچشمه‌اى مى‌گيرند كه فناناپذير است و آن سرچشمه، همان خوف و رجاء در برابر پروردگار است كه نتيجه معرفت و شناخت آنها نسبت به خداست؛ اين عرفان ابدى و آن خوف و رجاء جاودانه، همواره آنها را در اين مسير به راه مى‌اندازد.

لذا در جمله بعد تأكيد مى‌كند كه: «هرگز اسباب خوف پروردگار، از آنها قطع نشده تا در تلاش و كوشش خود سستى كنند» (لم تنقطع أسباب الشّفقة منهم، فينوا [١] في جدّهم).

سپس اين سخن را با جمله ديگرى تكميل مى‌فرمايد و آن اينكه: «طمع‌ها آنها را اسير چنگال خود نكرده، تا سرعت سعى (در امور دنيا) را بر كوشش خود (در كار آخرت و طاعت پروردگار) مقدّم دارند». (و لم تاسيرهم الأطماع فيؤثروا و شيك‌ [٢] السّعي على اجتهادهم).

آرى، آنچه انسان را در طريق بندگى حق سست مى‌كند اسارت در چنگال هوس‌ها و طمع‌هاست كه نيروهاى خلّاق را به خود جذب كرده و از اطاعت خدا دور مى‌سازد.

در توصيفى ديگر درباره فرشتگان مى‌فرمايد: «آنها اعمال گذشته خود را بزرگ نشمرده‌اند كه اگر بزرگ مى‌شمردند اميدوارى (بيش از حدّ) آنها خوفشان را از بين مى‌برد».

(لم يستعظموا ما مضى من أعمالهم، و لو استعظموا ذلك لنسخ الرّجاء منهم شفقات و جلهم).

اين، درس ديگرى است براى همه انسانها تا هميشه اعمال خويش را در پيشگاه‌

[١] «ينوا» از مادّه «ونى» (بر وزن رمى) به معناى ضعف و فتور و سستى است.

[٢] «وشيك» از مادّه «وشك» (بر وزن اشك) به معناى سرعت گرفتن است.