بعد از آن فرمود كه: دفع كن و از خود بگذران عداوت و ايذاى دشمنان را به خصلتى كه بهتر است (يعنى در برابر دشمنى او، درشتى مكن و بهر نحوى كه به احسان، اقرب باشد، با او سلوك كن. مثلًا در مقابل بدى‌اى كه از دشمن به كسى رسد، ممكن است تلافى به زياده از آنچه او كرده و به مثل آن كمتر. و ممكن است عفو و با وجود عفو، احسان كردن. و هر مرتبه، بهتر و بالاتر از ديگرى است).

بعد از آن فرمود كه: هر گاه به وجه بهتر از خود بگذرانى، ناگاه، كس كه ميانه تو و او عداوت است، چنان مى‌شود كه گويا دوستى است كه قرابت نسبى با تو دارد و قبول اين خصلت حميده كه عبارت از احسان كردن در مقابل بدى باشد، نمى‌كند و به آن راضى نمى‌شود، مگر آنها كه صاحب صبر باشند. و قابل و صاحب اين خصلت نمى‌باشد، مگر كسى كه صاحب بهره عظيم از خوبى و محاسن اخلاق بوده باشد.

بعد از آن حضرت فرمود كه: نزد مخالفان، خير و خوبى نيست و جايز نيست شما را كه مطّلع و عالم سازيد ايشان را بر اصول و قواعد دين الهى؛ زيرا كه اگر ايشان، از اين قبيل چيزى از شما بشنوند، با شما دشمنى مى‌كنند و آن معنى را كه از شما شنوند، شهادت مى‌دهند و به سلاطين و اهل جور مى‌رسانند يا بر شما حجّت مى‌سازند و بر دوش شما بار مى‌كنند و در هلاك شما سعى مى‌كنند و رو به روى شما مى‌گويند و مى‌كنند آنچه شما را بد آيد، و شما تلافىِ موافق حق، از ايشان نمى‌توانيد جست در ايّام دولت فجّار و ظَلَمه. پس مرتبه خود را در ميان خود و اهل باطل بشناسيد؛ زيرا كه سزاوار نيست اهل حق را كه خود را در مرتبه اهل باطل قرار دهند؛ زيرا كه خداى تعالى، اهل حق را پيش خود، مرتبه اهل باطل قرار نداده‌[١]. آيا ندانسته‌ايد وجه قول الهى را كه در كتاب خود فرموده، آن جا كه مى‌فرمايد: «أَمْ نَجْعَلُ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ كَالْمُفْسِدِينَ فِي الْأَرْضِ أَمْ نَجْعَلُ الْمُتَّقِينَ كَالْفُجَّارِ»؟، يعنى: آيا مى‌گردانيم ما آن جماعتى را كه ايمان آورده و اعمال صالحه كرده‌اند، مثل آنها كه در روى زمين فساد كنند؟ يا آن كه: مى‌گردانيم صاحب تقوا را مثل فجّار و ارباب معاصى؟

[١]. الف:-« زيرا كه خداى تعالى، اهل حق را پيش خود، مرتبه اهل باطل قرار نداده».