هست. و در باب سرقت، يعنى دزدى، و غلول، يعنى خيانت در مال غنيمت، بعضى احاديثْ مذكور شد و در مذمّت مطلق خيانت و عِقاب آن، احاديث وارد شده. از آن جمله، روايت كرده ابن بابويه رحمه الله در امالى و خصال و ثواب الأعمال، و شيخ طوسى رضى الله عنه در امالى، از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام كه از پدران خود عليهم السلام روايت فرموده كه حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمود: چهار چيز است كه يكى از آنها داخل خانه نمى‌شود، مگر آن كه خانه خراب مى‌شود و به بركت، معمور نمى‌شود:

خيانت و دزدى و شراب خوردن و زنا كردن.[١] و ابن بابويه رحمه الله در فقيه و امالى، در حديث مناهى نبى صلى الله عليه و آله روايت كرده كه فرمود: كسى كه خيانت كند به همسايه خود در يك شِبْر زمين، خداى تعالى، آن زمين را تا طبقه هفتم، طوقى مى‌سازد در گردن او تا در روز قيامت خداى- عزَّ و جلَّ- را ملاقات نمايد طوق در گردن، مگر آن كه توبه كند و رجوع نمايد از آن خيانت. و فرمود: كسى كه خيانت كند امانتى را در دنيا و به اهلش رد ننمايد و بعد از آن بميرد، بر غير ملّت من، مُرده خواهد بود و خداى- عزَّ و جلَّ- را غضبناك، ملاقات خواهد نمود. و فرمود: كسى كه [مال‌] خيانتى را بخرد و داند كه مال خيانت است، مثل آن كسى است كه اصل آن خيانت، از او سر زده.[٢] و[٣] در فضل ترك خيانت، اخبار وارد شده. از آن جمله، ابن بابويه در امالى، از حضرت امام على نقى عليه السلام روايت كرده كه فرمود: از جمله مناجات‌ها كه حضرت موسى عليه السلام با خداى- عزَّ و جلَّ- كرد، آن بود كه: خداوندا! كسى كه خيانت را از جهت حياى از تو ترك نمايد، عوض او چيست؟ فرمود كه: يا موسى! جزاى او آن است كه او را امان مى‌دهم در روز قيامت.[٤] و در خصال، از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده كه فرمود: سه چيز است كه هر گاه در كسى يافت شود، خداى تعالى، از حوران بهشت به او عطا مى‌كند به هر نحوى كه خواهد: يكى، فرو خوردن خشم؛ و ديگر، صبر نمودن در زير شمشير از براى رضاى الهى؛ و ديگر، آن كه كسى تواند مال حرامى را تصرّف نمايد و از براى رضاى الهى، دست از آن بردارد.[٥] و در باب امانت، بعضى احاديثْ قبل از اين، مذكور شد.

[١]. الأمالى، صدوق، ص ٤٨٢، ح ٦٥٢؛ الخصال، ص ٢٣٠ و ٢٣١، ح ٧٣؛ ثواب الأعمال، ص ٢٤٢.