من شريك مى‌كند، من آن عمل را به آن شريك، مى‌گذارم و قبول نمى‌كنم، مگر عملى را كه از براى من خالص باشد.[١] و از آن حضرت، روايت كرده كه فرمود: هر نوع از ريا، شرك به خداى تعالى است. به درستى كه كسى كه عملى را از براى مردم مى‌كند، ثوابش بر مردم است و كسى كه كارى را از براى خداى تعالى مى‌كند، ثوابش بر خداى تعالى است.[٢] و از آن حضرت، روايت كرده كه در تفسير قول الهى كه: «فَمَنْ كانَ يَرْجُوا لِقاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صالِحاً وَ لا يُشْرِكْ بِعِبادَةِ رَبِّهِ أَحَداً»،[٣] فرمود كه: مردى كه عمل خيرى به جا آورد و غرضش تحصيل رضاى الهى نباشد، بلكه مطلبش آن باشد كه مردم، او را به خوبى وصف كنند و به مردم بشنوانَد، پس چنين كسى در عبادت الهى، ديگرى را شريك ساخته.

بعد از آن فرمود كه: هر كسى كه خوبى را پنهان كند، مدّت بسيارى نمى‌گذرد كه خداى تعالى، خوبىِ او را ظاهر مى‌سازد، و هر كس كه بدى را پنهان مى‌كند، مدّت بسيارى نمى‌گذرد كه خداى تعالى، بدىِ او را ظاهر مى‌كند.[٤] يعنى هر گاه نيّت و باطن كسى بد باشد و اعمال خير را از براى مردم و اغراض باطله به جا آورد و غرضش بندگى الهى نباشد، خداى تعالى، او را رسوا مى‌كند. و ظاهر اين است كه مراد، امر به اظهار سيّئه و مجاهره به فسق نيست؛ زيرا كه در اخبار وارد گشته كه سيّئه مخفى را خداى تعالى مى‌آمرزد و صاحب سيّئه علانيه را مخذول مى‌سازد. و ممكن است كه مراد، آن باشد كه هر گاه كسى فعل قبيحى را بسيار مكرّر كند و پشيمان نباشد و اصرار بر آن نمايد، خداى تعالى، او را رسوا مى‌كند.

و از آن حضرت، روايت كرده كه فرمود: كسى كه عمل قليلى بكند و مطلبش رضاى الهى باشد، خداى تعالى، زياده از آنچه او كرده، بر مردم ظاهر مى‌سازد و كسى كه عمل خير بسيار را از براى مردم بكند و بدن خود را تَعَب دهد و بى‌خوابى بكشد، خداى تعالى، او را در نظر مردمى كه مى‌شنوند، قليل و حقير مى‌كند.[٥] و از حضرت امام محمّد باقر عليه السلام روايت كرده كه فرمود: محافظت و باقى داشتن عمل،

[١]. الكافى، ج ٢، ص ٢٩٥، ح ٩.