و خطايى كه از او صادر شود، بشمارد و ضبط كند از براى آن كه روزى از روزها، او را سرزنش كند به آن لغزش‌ها.[١] و از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده كه: حضرت رسول صلى الله عليه و آله فرموده كه: از پىِ لغزش‌هاى مؤمنين مگرديد؛ زيرا كه كسى كه تتبّعِ لغزش‌هاى برادر مؤمن خود كند، خداى تعالى، تتبّع لغزش‌هاى او مى‌كند و رسوا مى‌كندش، اگر چه در اندرون خانه‌اش باشد.[٢] و امّا ايذا و حقير شمردن مؤمن. پس روايت كرده است محمّد بن يعقوب كلينى رضى الله عنه از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام كه حق تعالى فرموده كه: در مقام حرب من است كسى كه ايذا مى‌كند بنده مؤمن مرا، و ايمن باشد از غضب من، كسى كه اكرام كند بنده مؤمن مرا. و اگر از آفريده‌هاى من در روى زمين، از مشرق تا مغرب، به غيرِ يك مؤمن نباشد با امامى عادل، هر آينه، بى‌نياز خواهم بود به عبادت همين دو كس از جميع آنهايى كه در روى زمين خلق كرده‌ام، و بر پا خواهد بود هفت آسمان و زمين، به اين دو كس، و ايمانِ ايشان را انيس ايشان خواهم كرد، چنانچه محتاج به انيسى ديگر نباشند.[٣] و از آن حضرت، روايت كرده كه فرمود: وقتى كه قيامت قائم مى‌شود، ندا مى‌كند منادى‌اى كه: كجايند آن جماعتى كه ايذا مى‌كردند دوستان مرا؟ پس جمعى بر مى‌خيزند كه بر روى ايشان، هيچ گوشت نخواهد بود. پس مى‌گويند كه: اين جماعت‌اند كه ايذا مى‌كردند مؤمنين را و دشمنى و عناد با ايشان مى‌كردند و توبيخ و سرزنشِ ايشان، در باب دينِ ايشان مى‌كردند. بعد از آن، امر مى‌شود كه ايشان را به جهنّم برند.[٤] و از آن حضرت، روايت كرده كه فرمود كه: خداى- عزَّ و جلَّ- مى‌فرمايد كه: كسى كه يكى از دوستان مرا خوار مى‌كند، مهيّاى جنگ و محاربه با من شده و من، زودتر از همه چيز، مدد مى‌كنم دوستان خود را.[٥] و از آن حضرت، روايت كرده كه فرمود: كسى كه تحقير كند مؤمنى را، خواه مسكين و خواه غير مسكين، هميشه خداى تعالى، او را حقير مى‌سازد و دشمن مى‌دارد تا وقتى كه رجوع كند از آن كارى كه كرده.[٦]

[١]. همان، ص ٣٥٤، ح ١.