بدن و همچنانچه بدن بى سر، باطل است، ايمانِ بى صبر، نابود و عاطل است.[١] و در حديث طويلى، از آنْ حضرت روايت نموده كه: كسى كه صبر كند بر ظلم و جور دشمنان و طلب اجر از خداى تعالى كند، بيرون نمى‌رود از دنيا تا آن كه خداى تعالى، انتقام او از دشمنان بكِشد و او را خوش‌حال سازد، و در آخرت به او عطا مى‌فرمايد اجر و ثوابى [را] كه از براى او مهيّا فرموده.[٢] و از حضرت امام محمّد باقر عليه السلام روايت كرده كه فرمود: بهشت را فرو گرفته و احاطه كرده است الَم‌ها و آزارها و صبر. پس كسى كه صبر مى‌كند بر مكاره و آزارهاى دنيا، بهشت، او را روزى مى‌شود. و جهنّم را فرو گرفته است لذّت‌ها و خواهش‌ها. پس كسى كه پيروى نفس مى‌كند و از سرِ لذّت‌هاى دنيا نمى‌گذرد، به جهنّم مى‌رود.

و از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده كه: چون بنده مؤمن داخل قبر مى‌شود، نماز در طرف راست او مى‌ايستد و زكات در طرف چپ، و احسان [و] نيكويى‌اى كه در دنيا به مردم كرده باشد، سايه بر سرِ او مى‌اندازد و صبر، در گوشه‌اى مى‌ايستد. پس چون دو فرشته كه از جانب الهى به جهت سؤال قبر مقرّرند، حاضر مى‌شوند، صبر، به نماز و زكات و احسان مى‌گويد كه: نگذاريد كه به اين مؤمن، ضررى و آزارى برسد و اگر شما از عهده جواب فرشته‌ها بيرون نياييد، من از عهده بيرون مى‌آيم.[٣] و از حضرت امير المؤمنين عليه السلام روايت كرده كه فرمود: صبر، دو قِسم مى‌باشد: يكى، صبر در وقت رسيدن مصيبت‌ها كه بنده، بى‌تابى و كفران نعمت الهى را نكند و اين نوع، بسيار خوب است؛ و بهتر از اين نوع، صبرى است كه آدمى در وقت خواهش چيزهاى حرام بكند و متابعتِ نفس و شيطان نكند. و ذكر الهى، دو قِسم است: يكى آن كه ياد الهى كند به دل يا زبان در وقت مصيبت؛ و بهتر از اين قِسم، آن است كه ياد الهى كند در وقتى كه‌[٤] مى‌خواهد مرتكب فعلِ حرامى شود، ياد خدا، مانع او شود از كردن آن فعل حرام.[٥] و از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده، رسول خدا صلى الله عليه و آله فرموده كه: زود باشد كه زمانى بيايد كه سلطنت و پادشاهى ميسّر نشود، مگر به كُشتن مردم و ظلم و ستم و تكبّر؛ و توانگرى ميسّر

[١]. همان، ص ٨٧، ح ٢.