است. و من، ضامنم كسى را كه در خاطر او به غيرِ رضا نگذرد، به‌[١] آن كه دعاى او در درگاه الهى مستجاب شود.[٢] و از اين حديث شريف، ظاهر[٣] مى‌شود كه بسيارى از دعاهاى بندگان كه مستجاب نمى‌شود، سببش عدم رضاى ايشان است به قضاى الهى.

و از آن حضرت، روايت نموده كه فرمود كه: هرگز حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله درباره چيزى كه واقع شده و گذشته بود، نمى‌فرمود كه: كاش، غير آن واقع مى‌شد![٤] و از حضرت امام محمّد باقر عليه السلام روايت نموده كه: سزاوارترين خلق خداى- عزَّ و جلَّ- به آن كه راضى شود و در مقام تسليم قضاى الهى باشد، آن كسى است كه خدا را شناخته باشد؛ يعنى راضى نبودن، از نشناختن الهى ناشى مى‌شود. و كسى كه راضى به قضا مى‌شود، قضا بر او جارى مى‌شود و به اجر عظيم‌[٥] از كَرَم الهى فائز مى‌گردد و آن كس كه راضى نمى‌شود هم، قضاى الهى از او رفع نمى‌شود و بر او جارى مى‌شود[٦] و اجرى از درگاه الهى به او نمى‌رسد.[٧] پس بنده بايد كه در جميعِ احوال، عافيت و نجات از مصائب و مِحَن را به دعا و مسئلت، از كَرَم الهى طلب نمايد؛ چون رفاه حال، به حَسَب ظاهر، در آن است و اگر دعا مستجاب نشود، راضى شود به آنچه قلم تقدير بر صحيفه عمر او نوشته باشد تا بر آن رضا، ثواب عظيم مترتّب شود و بر آن دعا كه مستجاب نشده، در آخرت يا در دنيا، ثواب و عوض يابد.

و از دعاهاى جليل القدر در طلب عافيت، دعاى صحيفه كامله است.[٨] پس مداومت بر آن را فوز عظيم بايد دانست.

و از جمله ادعيه مختصر كه در طلب عافيت وارد شده، دعاى ابو ذر رضى الله عنه است، چنانچه كشّى رحمه الله از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده كه فرمود: روزى ابو ذر به خدمت پيغمبر صلى الله عليه و آله آمد و جبرئيل عليه السلام پيش‌[٩] آن حضرت بود. پس جبرئيل عليه السلام پرسيد كه: اين مرد كيست يا رسول اللَّه؟

حضرت فرمود كه: اين، ابو ذر است. جبرئيل عليه السلام گفت: او در آسمان، مشهورتر از زمين است. از او بپرس كه كدام است آن كلماتى كه در وقت صباح مى‌خواند. حضرت پرسيد كه: اى ابو ذر! كدام‌

[١]. الف:-« به».