مغفرت و بازگشت به سوى او كند در گناه عظيم، و دشمن مى‌دارد بنده‌اى را به آن كه سهل شمارد گناه اندك را.[١] و از آن حضرت، روايت كرده كه فرمود: هيچ بنده‌اى نيست كه گناهى بكند و پشيمان شود از آنچه كرده، مگر آن كه خداى تعالى او را مى‌آمرزد، پيش از آن كه استغفار كند. و هيچ بنده‌اى نيست كه خداى تعالى، نعمتى به او عطا كند و بداند كه آن نعمت از جانب الهى است، مگر آن كه خداى تعالى، او را مى‌آمرزد، پيش از آن كه حمد الهى به جاى آورد.[٢] و از آن حضرت، روايت كرده كه حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمود: چهار چيز است كه با وجود آنها، كسى هلاك نمى‌شود در درگاه الهى، مگر آن كه مستوجب هلاك باشد. بعد از آن فرمود كه:

بنده‌اى كه قصد حَسَنه مى‌كند و آن را به جاى مى‌آورد، خداى تعالى، براى او ده حَسَنه مى‌نويسد، و اگر نكند، براى نيّت خوبى كه داشته، يك حسنه مى‌نويسد[٣]، و اگر قصد سيّئه كند و آن سيّئه را نكند، بر او چيزى نمى‌نويسد، و اگر بكند، هفت ساعت مهلتش مى‌دهند. نويسنده حسنات، مى‌گويد به نويسنده سيّئات- كه در طرف چپ جاى دارد- كه: تعجيل مكن در نوشتن. شايد كه بعد از اين، حسنه‌اى به جا آورد كه موجب محو شدن اين سيّه گردد؛ زيرا كه خداى عزَّ و جلَّ-[٤] مى‌فرمايد كه: به درستى كه حسنات، سيّئات را مى‌برَد، يا آن كه شايد استغفار بكند. پس اگر چنانچه آن بنده، بعد از آن سيّئه گفت كه: «أسْتَغْفِرُاللَّهَ الَّذِى لا إلهَ إلّاهُوَ عَالِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ الْعَزِيزُ الْحَكِيم الْغَفُورُ الرَّحِيمَ ذَا الْجَلَالِ وَالإْكْرَامِ وَأتوبُ إلَيْه»، چيزى بر او نمى‌نويسد. و اگر هفت ساعت گذشت و حسنه و استغفارى بعد از آن نكرد، فرشته‌اى كه نويسنده حسنات است، به نويسنده سيّئات مى‌گويد كه: بنويس بر اين شقىِ محروم، اين معصيتى را[٥] كه كرده.[٦] و از آن حضرت، روايت كرده كه فرمود: وقتى كه بنده، توبه نصوح مى‌كند، خداى تعالى، او را دوست مى‌دارد و در دنيا و آخرت، آن گناه را بر او مى‌پوشانَد. راوى پرسيد كه: چگونه مى‌پوشاند؟ فرمود كه: از خاطر فرشته‌ها مى‌بَرد گناهان او را كه نوشته‌اند. و به اعضا و جوارح او مى‌فرمايد كه: بپوشانيد گناهان او را و گواهى مدهيد. و به آن مواضعى از زمين كه در آن جا

[١]. الكافى، ج ٢، ص ٤٢٧، ح ٦.