بعد از آن فرمود كه: مراد از جماعتى كه مى‌دانند، ماييم، و دشمنان ما، آن جماعت‌اند كه نمى‌دانند، و شيعيان، صاحبان عقل‌اند. اى ابا محمّد! آيا تو را مسرور ساختم؟ گفت: فداى تو شوم! ديگر بفرما. فرمود:

اى ابا محمّد! واللَّه كه خداى تعالى، غير امير المؤمنين عليه السلام و شيعيان او را از اوصياى انبيا عليهم السلام و اتباع ايشان در كلام خود، استثنا نكرده، آن جا كه فرموده- و آنچه فرمايد، حق و صدق است-:

«يَوْمَ لا يُغْنِي مَوْلًى عَنْ مَوْلًى شَيْئاً وَ لا هُمْ يُنْصَرُونَ* إِلَّا مَنْ رَحِمَ اللَّهُ»؛[١] يعنى: روزى كه نفع نمى‌رساند هيچ ناصر يا صاحب يا قريب يا غير اينها به ديگرى، هيچ گونه نفعى. و كسى ايشان را يارى نمى‌كند، مگر آن كسى را كه خداى تعالى رحِم كند.

بعد از آن فرمود كه: مراد از آن كسانى كه رحمت الهى شامل حال ايشان مى‌شود، على بن ابى‌طالب [عليه السلام‌] و شيعيان اوست. اى ابا محمّد! آيا تو را مسرور ساختم؟ گفت: فداى تو شوم! ديگر بفرما.

فرمود: به تحقيق كه خداى تعالى، شما را در كتاب خود ياد كرده، آن جا كه مى‌فرمايد:

«يا عِبادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلى‌ أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ»؛[٢] يعنى: اى بندگان من كه بر نفس خود، تعّدى كرده‌ايد! از رحمت الهى نااميد مشويد؛ زيرا كه خداى تعالى، همه گناهان را مى‌آمرزد؛ زيرا كه اوست آمرزنده مهربان.

بعد از آن فرمود: واللَّه كه به اين كلام، غيرِ شما را اراده نكرده. پس آيا تو را مسرور ساختم، اى ابا محمّد!

گفت فداى: تو شوم! ديگر بفرما.

فرمود: اى ابا محمّد! به تحقيق كه خداى- عزَّ و جلَّ-، شما را در كتاب خود ياد كرده، آن جا كه فرموده: «إِنَّ عِبادِي لَيْسَ لَكَ عَلَيْهِمْ سُلْطانٌ»؛[٣] يعنى: به درستى كه تو را- اى ابليس- بر بندگان من، سلطنتى نيست.

بعد از آن فرمود: مراد الهى به اين كلام، غير ائمّه عليهم السلام و شيعيان ايشان نيست. آيا تو را مسرور ساختم، اى ابا محمّد؟ گفت: فداى تو شوم! ديگر بفرما.

فرمود: اى ابا محمّد! به تحقيق كه خداى تعالى، در كتاب خود شما را ياد كرده، آن جا كه‌

[١]. سوره دخان، آيه ٤٠ و ٤١.