وَ قَالَ: اتَّقُوا اللَّهَ أيَّتُهَا الْعِصَابَةُ، وَ إِنِ اسْتَطَعْتُمْ أَنْ لا يَكُونَ مِنْكُمْ مُحْرِجُ الإْمَامِ فَإِنَّ مُحْرِجَ الإْمامِ هُوَ الَّذِى يَسْعَى بأهْلِ الصَّلَاحِ مِنْ أتْبَاعِ الإْمَامِ الْمُسْلِمِينَ لِفَضْلِهِ الصَّابِرِينَ عَلَى أدَاءِ حَقِّهِ الْعَارِفِينَ لِحُرْمَتِهِ.

وَ اعْلَمُوا أَنَّهُ مَنْ نَزَلَ بِذَلِكَ الْمَنْزِلِ عِنْدَ الإْمَام، فَهُوَ مُحْرِجُ الإْمَامِ فَإذَا فَعَلَ ذَلِكَ عِنْدَ الإْمَامِ أَحْرَجَ الإْمَامَ إلى‌ أنْ يَلْعَنَ أهْلَ الصَّلَاحِ مِنْ أتْبَاعِهِ الْمُسَلِّمينَ لَفَضْلِهِ الصَّابِرِينَ عَلَى أداءِ حَقِّهِ الْعَارِفِينَ بِحُرْمَتِهِ، فَإذَا لَعَنَهُمْ لإِحْرَاجِ أعْدَاءِ اللَّهِ الإْمَامَ صَارَتْ لَعْنَتُهُ رَحْمَةً مِنَ اللَّهِ عَلَيْهِمْ، وَ صَارَتِ اللَّعْنَةُ مِنَ اللَّهِ وَ مِنْ مَلَائِكَتِهِ وَ رُسُلِهِ عَلَى اولئِكَ.

و فرمود كه: از خداى تعالى حذر كنيد- اى جماعت شيعه، و اگر توانيد-، چنان كنيد كه كسى از شما، امام را مَلجَأ و مُضطر نسازد. پس به درستى كه ملجأ سازنده و دشوار كننده كار بر امام، آن كسى است كه بدگويى مى‌كند اهل صلاح را كه از متابعان امام‌اند، و فضل و شرفِ او را تصديق مى‌نمايند، و بر اداى حقّ او صبر مى‌كنند، و حرمت او را مى‌دانند (؛ يعنى بدگويىِ ايشان نزد امام مى‌كند در حضور مخالفان- كه امام از ايشان، تقيّه مى‌كند و نمى‌خواهد كه ايشان بدانند كه آن جماعتِ اهل صلاح، از شيعيان و مواليان امام‌اند-، پس آن جماعت، بدگويان شده‌اند. و مى‌تواند بود كه مراد، آن باشد كه بدگويان، بدى آن جماعت را از روى تقيّه، لعنت مى‌كند و از آنها تبرّى مى‌كند و سبب ملجأشدن امام به لعن آن جماعت را پيش حكّام جور، مثل بنى‌اميّه و غير ايشان مى‌كنند و ايشان، آن جماعت را به بدى مى‌شناسند. پس امام، مضطر مى‌شود به آن كه آن جماعت را لعن كند تا حكّام ندانند كه اين جماعت، از شيعيان و دوستان امام‌اند. و شايد كه مراد، آن باشد كه هر گاه بدگويان، پيش امام، شهادت به بدىِ اين جماعت دادند، هر چند امام به حسب علم باطن داند كه آن شهادت در حقّ آن جماعت، دروغ است، امّا به حسب ظاهر، چون ايشان مقبولُ الشهاده‌اند، امام، ملجأ مى‌شود به آن كه آن جماعت را لعنت كند. و اين معنى خالى از بُعدى نيست.

بعد از آن فرمود كه: بدانيد كه كسى كه در اين منزل فرود مى‌آيد، نزد امام، يعنى چنين كارى مى‌كند. پس او، مُضطر سازنده امام است، و وقتى كه چنين كارى كند نزد امام‌