و از سَدير صيرفى روايت كرده كه گفت: حضرت امام جعفر صادق عليه السلام به من فرمود كه: چه چيز مانع است تو را كه هر روز، بنده‌اى آزاد كنى؟ گفتم: مال من، وسعت اين معنى ندارد. فرمود كه: هر روز مسلمانى را اطعام كن. گفتم: مالدارى را يا پريشانى را؟ فرمود كه: مالدار، گاه هست كه خواهش طعام دارد.[١] و از آن حضرت، روايت كرده كه فرمود: كسى كه مؤمن مالدارى را اطعام كند، مثل آن است كه بنده‌اى از اولاد اسماعيل را از كُشتن، نجات دهد، و كسى كه مؤمن محتاجى را اطعام كند، مثل آن است كه صد بنده از اولاد اسماعيل را از كُشتن، نجات دهد.[٢] و از آن حضرت، روايت كرده كه فرمود: كسى كه يكى از فقراى مسلمان را از برهنگى جامه بپوشانَد يا اعانت كند ا و را به چيزى كه باعث تقويت او شود در معيشتش، خداى تعالى، هفتاد هزار مَلَك از ملائكه [را] بر او موكّل مى‌سازد كه از براى هر گناهى كه او كرده باشد، طلب آمرزش كنند تا وقتى كه نفخِ صور بشود.[٣] و از آن حضرت، روايت كرده كه فرمود: كسى كه برادر مسلمانِ او[٤] نزد او بيايد و او را اكرام كند، پس به درستى كه خداى- عزَّ و جلَّ- را اكرام كرده.[٥] و از حضرت امام محمّد باقر عليه السلام روايت كرده كه فرمود: واجب است مؤمن بر مؤمن آن كه هفتاد كبيره او را بپوشانَد.[٦] و از آن حضرت، روايت كرده كه فرمود: از جمله آنچه خداى تعالى به حضرت موسى عليه السلام در مناجات وحى فرمود، آن بود كه: مرا بندگان هستند كه جنّت خود را براى ايشان، مباح مى‌سازم و ايشان را در جنّت، اختيار و حكم مى‌دهم. گفت: كيستند آن جماعت؟ فرمود: كسى كه مؤمنى را خوش‌حال كند.

بعد از آن، حضرت امام محمّد باقر عليه السلام فرمود كه: مؤمنى در مملكت جبّارى بود و خواستند كه به او آزار برسانند. پس گريخت و به ميان كفّار رفت و در خانه كافرى فرود آمد. او را پناه داد و مهربانى نمود و ضيافت كرد. پس چون وقت مُردن آن كافر شد، خداى تعالى به او خطاب فرمود كه: به عزّت و جلال خودم قسم كه اگر جا مى‌داشت كه تو را به بهشت برَم، مى‌بردم؛ وليكن بهشت، حرام است بر كسى كه با شرك بميرد. بعد از آن به آتش جهنّم مى‌فرمايد كه: او را بترسان‌

[١]. همان، ح ١٢.