منهج اليقين (شرح نامه امام صادق عليه السلام به شيعيان) - گلستانه، سید علاء الدین - الصفحة ٣٨٣ - فضيلت نيكى به سادات

خواهد كرد كه: اى گروه خلايق! خاموش شويد كه محمّد صلى الله عليه و آله با شما سخن مى‌گويد. پس همه خلايق، خاموش مى‌شوند و حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله بر مى‌خيزد و مى‌گويد: اى گروه خلايق! هركس از شما را كه نزد من، نعمتى يا منّتى يا احسانى بوده باشد، برخيز [د] تا من تلافى او به جاى‌[١] آورم.

پس مردم خواهند گفت‌[٢]: پدران و مادران ما فداى تو باشند! چه نعمت يا كدام منّت و چه احسان هست كه ما كرده باشيم؟ و هر نعمت و منّت و احسانى كه هست، از خداى‌[٣] و رسول اوست بر جميع خلايق. پس حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله به ايشان مى‌گويد كه: بلى. هر كس كه جاى داده باشد يكى از اهل بيتِ مرا يا به ايشان نيكى كرده باشد يا برهنه ايشان را پوشانيده باشد يا گرسنه ايشان را سير كرده باشد، برخيزد تا من، تلافى او را[٤] به جاى‌[٥] آورم. پس جمعى از مردم كه اين كارها كرده باشند، برخيزند و از جانب خداى تعالى، ندا رسد كه: اى محمّد و اى حبيب من! تلافى ايشان را به تو گذاشتم. پس در هر جاى از بهشت كه خواهى، ايشان را جاى بده‌[٦]. پس حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله ايشان را در «وسيله» جاى خواهد داد؛ در موضعى كه از آن حضرت و اهل بيت او- صلوات اللَّه عليهم أجمعين- محجوب نباشند.[٧] و از لفظ «اهل بيت»، اگر چه مراد، حضرت امير المؤمنين و فاطمه و حسنين‌[٨] و ائمّه معصومين عليهم السلام مى‌باشند؛ امّا ظاهر اين مقام، آن است كه همه سادات را شامل باشد و شأن ائمّه طاهرين عليهم السلام از آن ارفع است كه از ايشان به اين نوع تعبير شود كه برهنه ايشان را پوشيده و گرسنه ايشان را سير كرده باشند، و علما نيز حديث را چنين حمل كرده‌اند.

و ابن بابويه رحمه الله هر دو حديث را در باب احسان به علويه ذكر كرده و علّامه حلّى رحمه الله در وصايا كه در آخر كتاب قواعد الأحكام به جهت شيخ فخر الدين، پسر خود نوشته، ذكر كرده كه: تو را وصيّت مى‌كنم به احسان به ذريّت علويّه؛ زيرا كه خداى تعالى، وصيّت در باب ايشان را مؤكّد ساخته و دوستىِ ايشان را اجر پيغمبرى و ارشاد حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله قرار داده و فرموده كه: «قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى‌».[٩] و بعد از آن، دو حديث مذكور را ذكر كرده.[١٠]

[١]. ج:« جا».