منهج اليقين (شرح نامه امام صادق عليه السلام به شيعيان) - گلستانه، سید علاء الدین - الصفحة ٣٦٤ - نماز عصر (وسطى )

كلينى رحمه الله از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده كه فرمود كه‌[١]: واللَّه كه بر مردى پنجاه سال مى‌گذرد و خداى تعالى، از او يك نماز را قبول نمى‌كند! پس چه چيز از اين عظيم‌تر مى‌باشد؟ واللَّه كه شما از همسايگان و اصحاب خود بعضى را مى‌شناسيد كه اگر از براى شما بكنند نمازى را كه مى‌كنند، قبول نخواهيد كرد، از براى آن كه آن را سهل مى‌گيرند و به درستى كه خداى تعالى قبول نمى‌كند، مگر چيز خوب را. پس چگونه قبول مى‌كند چيزى را كه سبُك گيرند؟[٢]

[نماز عصر (وسطى‌)]

و در نماز «وسطى» كه در اين حديث شريف بر طبق آيه كريمه، امر به محافظت آن واقع شده، اختلاف كرده‌اند. و روايات نيز خالى از اختلافى به حَسَب ظاهر نيست و در بعضى اخبار، به نماز ظهر تفسير شده و گفته‌اند كه ظهر، نماز ميانين است، از اين جهت كه در ميان روز، گزارده مى‌شود. و چون اوّلْ نمازى كه واجب شد، نماز ظهر بود، بنا بر اين، به خصوصِ محافظتِ آن، امر واقع شده.[٣] و در بعضى اخبار، به نماز عصر تفسير شده و گفته‌اند: تسميه آن به «وسطى»، بنا بر آن است كه در ميان چهار نماز واقع شده كه دو از آن چهار، در شب به جاى‌[٤] آورده مى‌شود، و آن، مغرب و عشاست، و دو در روز و آن، صبح و ظهر است، و چون وقت عصر، اكثر مردم مشغول كارها مى‌باشند، امر به خصوص آن، وارد شده. و به وجوه ديگر نيز بعضى از مفسّرين، تفسير كرده‌اند.

و قنوت، در لغت به معنى دعا و طاعت و سكوت آمده. و مشهور ميانه‌[٥] علما آن‌[٦] است كه قنوت نماز، سنّت مؤكّد است، و از كلام بعضى ظاهر مى‌شود كه واجب مى‌دانند.

[١]. ج:-« كه».