منهج اليقين (شرح نامه امام صادق عليه السلام به شيعيان) - گلستانه، سید علاء الدین - الصفحة ٣٤٦ - حد نداشتن ياد و ذكر الهى

و از حضرت امام محمّد باقر عليه السلام روايت كرده كه فرمود: در توراتى كه تغيير نيافته، مكتوب است كه حضرت موسى عليه السلام از خداوند خود سؤال كرد كه: خداوندا! آيا تو به من نزديكى تا تو را آهسته بخوانم يا از من دورى تا تو را بلند[١] بخوانم؟ خداى تعالى، به او وحى كرد كه: من، همنشينم‌[٢] با كسى كه ذكر من مى‌كند. حضرت موسى گفت: خداوندا! كيست در سِتْر تو، روزى كه پرده‌اى به غير از پرده تو نيست؟ خداى تعالى فرمود كه: آنهايى كه ذكر من مى‌كنند و من، ايشان را ياد مى‌كنم و با يكديگر، به جهت رضاى من، دوستى مى‌كنند. پس من، ايشان را دوست مى‌دارم و اين جماعت، آنهايند كه وقتى كه من مى‌خواهم كه‌[٣] بلايى بر اهل زمين بفرستم، ايشان را ياد مى‌كنم و به سبب ايشان، آن بلا را از اهل زمين، رفع مى‌كنم.[٤] و از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده كه فرمود: خداى- عزَّ و جلَّ- مى‌فرمايد كه:

كسى كه ذكر من كند در ميان جماعتى از مردمان، من او را ذكر مى‌كنم در ميان جماعت ملائكه.[٥] و از آن حضرت، روايت كرده كه فرمود كه: هيچ طايفه‌اى جمع نمى‌شوند در مجلسى كه در آن مجلس، ذكر الهى را ترك نمايند و صلوات بر حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله نفرستند، مگر آن كه آن مجلس، موجب حسرت و وَبال ايشان خواهد بود در روز قيامت.[٦] و از آن حضرت، روايت كرده كه فرمود: حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله فرموده: كسى كه ذكر الهى بسيار مى‌كند، خداى عزَّ و جلَّ- او را دوست مى‌دارد، و كسى كه ذكر الهى بسيار مى‌كند،[٧] دو بَرات از براى او مى‌نويسند: يكى، بَرات از نفاق، و يكى، از آتش جهنّم.[٨] و از آن حضرت، روايت كرده كه فرمود: تسبيح فاطمه زهرا عليها السلام از جمله ذكر كثير است كه خداى تعالى فرموده‌ «اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْراً كَثِيراً»[٩].[١٠] و از آن حضرت، روايت كرده كه فرمود: صاعقه‌اى نمى‌رسد به كسى كه ذكر الهى كند. شخصى پرسيد كه: ذاكر، كدام است؟ فرمود: كسى كه صد آيه بخواند.[١١]

[١]. ج:+« به آواز».