منهج اليقين (شرح نامه امام صادق عليه السلام به شيعيان) - گلستانه، سید علاء الدین - الصفحة ٢٨٦ - فضليت دعا

نمايند آنچه از ايشان طلبيده‌ام (كه آن، دعاست، چنانچه من اجابت مى‌كنم دعوت ايشان را يا قبول كنند جميع تكاليف و اوامر و نواهى مرا)، شايد كه راه راست يابند.

پس در اين دو آيه، ترغيب و دعوت به دعا واقع شده و در آيات ديگر نيز امر به دعا واقع شده و احاديث در اين باب، بسيار است.

از آن جمله، محمّد بن يعقوب كلينى رضى الله عنه از ميسر بن عبد العزيز روايت كرده كه گفت: حضرت امام جعفر صادق عليه السلام به من خطاب فرمود كه: اى ميسر! دعا كن و مگو كه آنچه مقدّر است، خواهد شد؛ زيرا كه نزد خداى تعالى، منزلتى هست كه به آن نمى‌توان رسيد، مگر به سؤال مطالب. و اگر بنده، دهان خود را ببندد و از خداى تعالى خيرى نطلبد، چيزى به او عطا نمى‌فرمايد. پس سؤال كن تا به تو عطا كند[١]. اى ميسر! به درستى كه هيچ درى نيست كه آن را بكوبند[٢]، مگر آن كه اميد باشد كه گشوده گردد.[٣] و از سدير روايت كرده كه گفت: به حضرت امام محمّد باقر عليه السلام گفتم كه: كدام عبادت، افضل است؟ فرمود كه: هيچ چيز پيش خداى تعالى افضل نيست از آن كه چيزى از او سؤال كنند و از نعمت‌هاى او طلب نمايند. و هيچ چيز نزد خداى تعالى، بدتر از آن نيست كه از بندگى او سركشى كنند و از خزانه كَرَم او چيزى سؤال ننمايند.[٤] و از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده كه فرمود: دعا، برمى‌گرداند قضا را بعد از آن كه محكم شده باشد. پس دعا بسيار بكن؛ زيرا كه دعا، كليد هر رحمتى است و موجب رسيدن به هر حاجتى است، و به كَرَم و ثواب الهى نمى‌توان رسيد، مگر به دعا، و هر درى را كه بسيار بكوبند، اميد هست كه گشاده شود.[٥] و از آن حضرت، روايت كرده كه فرمود: خداى تعالى، دفع مى‌كند به دعا چيزى را كه داند كه از براى آن، دعا مى‌كنند، و مستجاب مى‌كند، و اگر نه آن بود كه بنده توفيق دعا مى‌يافت، هر آينه، از بلاها يا از غضب الهى‌[٦] به او مى‌رسيد چيزى كه او را از روى زمين بردارد، مانند درختى كه از ريشه بكَنَند.[٧]

[١]. ب:« فرمايد».