ادبيات گلستانه در اين شرح، به صورت وعظ و خطابه و براى استفاده عموم مردم است. به همين منظور، او در شرحش از آوردن متن اصلى روايات، خوددارى نموده است و اغلب به ترجمه روايات، بسنده نموده است. او سند رواياتى را كه نقل نموده، حذف كرده و در اغلب موارد، به ذكر نام راوى اوّل، اكتفا نموده است؛ ولى معمولًا مصادرى را كه روايت را از آنها گرفته، ياد كرده و در موارد متعدّدى هم با ذكر نام مؤلّف مصدر، اكتفا كرده است.

او همچنين در ضمن اين شرح، به بيان واجبات و محرّمات دينى پرداخته و آداب و شرعيات را نيز متذكّر شده است. او دوستدار خاندان اهل بيت عليهم السلام است و به همين دليل، در جاىْ جاىِ شرح او، در فضائل اهل بيت عليهم السلام و حقّانيت طريق آنها، مطالبى به چشم مى‌خورد. او در اين موضوع، به منابع اهل سنّت نيز استشهاد مى‌كند و براى اين منظور، روايات نقل شده از طرق آنان را از كتاب‌هايشان، نقل مى‌كند. همچنين اعترافاتى را كه دانمشندان اهل سنّت در آثارشان در باره حقّانيت اهل بيت عليهم السلام آوردند، ذكر مى‌كند.

او مانند عالمان معاصر خود در اصفهان، از استناد به كلام فلاسفه و گفتار عارفان و استدلال‌هاى فلسفى، و همچنين آوردن شعر، خوددارى نموده است و در شرحش در اين زمينه‌ها، مطلبى به چشم نمى‌خورد.

عمده منابع و مصادر وى در اين شرح، كتب اربعه روايى شيعه، خصوصاً الكافى، نيز نهج البلاغة، آثار ابن طاووس و كتاب‌هاى روايى مشهور ديگر شيعه و گاه اهل سنّت است.

نثرِ شرح گلستانه، روان است و با وجود گذشت حدود سيصد و پنجاه سال از زمان تأليف آن، براى فارسى‌زبانان امروز نيز قابل درك و فهم است.

گلستانه، تأليف اين شرح را در بيست و پنجم شؤال ١٠٨١، به پايان رسانده و تا كنون، بنا به گزارش خان‌بابا مشار، دو بار در هند به چاپ رسيده است.[١] بار اوّل در سال ١٣٠٢ ق، به سفارش ميرزا محمّد ملك الكتاب شيرازى و به اهتمام شاكر تهرانى در هندوستان در شهر بمبئى در ٢٦٦ صفحه، و بار دوم، يك سال بعد، يعنى در سال ١٣٠٣ ق، در همان شهر و به اهتمام شاكر تهرانى در ٢٦٨ صفحه.

اين كتاب، قبل از اين در كتاب‌شناسى‌هاى زير، معرّفى شده است:

[١]. فهرست كتاب‌هاى چاپى فارسى، ج ٤، ص ٥٤٠.