كه او را از همّى و غمّى شديد و ورطه‌اى بيرون آرد، خداى تعالى، از براى او ده حَسَنه مى‌نويسد و ده درجه، بلند مى‌كند و عطا مى‌كند به او، ثوابِ آزاد كردن ده بنده، و دفع مى‌كند از او، ده عذاب، و مهيّا مى‌سازد از براى او، ده شفاعت.[١] و از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده كه فرمود: هر مؤمنى كه اعانت كند مؤمن مظلومى را، عمل او افضل است از يك ماه روزه گرفتن و اعتكاف داشتن در مسجد الحرام. و هيچ مؤمنى نيست كه يارى كند برادر خود را در حالتى كه قادر بوده باشد بر يارى او، مگر آن كه خداى تعالى، او را يارى كند در دنيا و آخرت. و هيچ مؤمنى نيست كه ترك يارىِ برادر خود كند و قادر بوده باشد بر يارى او، مگر آن كه خداى تعالى، او را مخذول كند[٢] و يارى نكند او را در دنيا و آخرت.[٣] و از آن حضرت، روايت كرده كه فرمود: كسى كه فريادرسىِ برادر مؤمن مظلوم خود كند در وقت سختى، و دفعِ غم و سختى از او بكند و او را مدد كند در برآمدن حاجت او، هفتاد و دو رحمتْ خداى تعالى‌[٤] براى او مقرّر مى‌سازد و يكى از آنها [را] پيش مى‌اندازد براى اصلاح معاش او در دنيا، و ذخيره مى‌سازد هفتاد و يك رحمت را از براى هول‌هاى روز قيامت.[٥]

[سى و دوم: اسراف و تبذير]

سى و دوم از جمله كبائر- چنانچه حديث اعمش و حديث «شرايع دين» دلالت مى‌كند-، اسراف و تبذير است و حق تعالى، در كلام مجيد فرموده كه: «كُلُوا وَ اشْرَبُوا وَ لا تُسْرِفُوا إِنَّهُ لا يُحِبُّ الْمُسْرِفِينَ»؛[٦] يعنى: بخوريد و بياشاميد و اسراف مكنيد. به درستى كه خداى تعالى، دوست نمى‌دارد اسراف‌كنندگان را. و فرموده كه: «وَ لا تُبَذِّرْ تَبْذِيراً إِنَّ الْمُبَذِّرِينَ كانُوا إِخْوانَ الشَّياطِينِ وَ كانَ الشَّيْطانُ لِرَبِّهِ كَفُوراً»؛[٧] يعنى: در صرف نمودن مال، تبذير مكن؛ زيرا كه تبذيركنندگان، برادر شياطين‌اند و شيطان، كفران‌كننده نعمت‌هاى پروردگار خود است.

و اسراف و تبذير، به قول جمعى از علما، صرف كردن مال است در مصارفى كه غالباً مقصود عقلا نمى‌باشد، مثل ضايع كردن مال و خريدن چيزى به قيمت بسيار گران و صرف كردن در

[١]. همان، ص ١٤٨.