منهج اليقين (شرح نامه امام صادق عليه السلام به شيعيان) - گلستانه، سید علاء الدین - الصفحة ١٨٤ - مقدّمه دوم، در بيان حرمت غنا و آن كه غنا از جمله كبائر است و ذكر احاديثى است كه در عقوبت غنا وارد شده

وَ الْفُؤادَ كُلُّ أُولئِكَ كانَ عَنْهُ مَسْؤُلًا»[١] يعنى: به درستى كه گوش و چشم و دل، از همه ايشان، سؤال مى‌كنند از آنچه كرده باشند. پس آن مرد گفت: گويا كه من نشنيده بودم اين آيه كتاب الهى را، نه از عرب و نه از عجم، و لابد، چون دانستم، ترك كردم آنچه مى‌كردم و از خداى تعالى، طلبِ آمرزش مى‌كنم.

پس حضرت امام جعفر صادق عليه السلام به او گفت‌[٢] كه: برخيز و غسل بكن و هر قدر نماز كه به خاطرت رسد، بكن؛ زيرا كه مداومت بر گناه عظيمى مى‌كرده‌اى. چه بسيار بد بود حال تو، اگر به اين عمل مى‌مُردى‌[٣]! استغفار كن به درگاه الهى و سؤال كن كه توفيقِ توبه به تو بدهد يا قبولِ توبه كند از هر چه به آن راضى نيست؛ زيرا كه هر چه خدا به آن راضى نيست، غيرِ بد نمى‌باشد و كار بد را به اهلش بگذار؛ زيرا كه هر چيز را اهلى مى‌باشد.[٤] و كلينى رحمه الله از آن حضرت، روايت كرده كه فرمود: گوش كردن غنا و لهو، نفاق را مى‌رويانَد، همچنان كه آب، زرع را مى‌رويانَد.[٥] و كلينى رحمه الله از حضرت امام رضا عليه السلام روايت كرده كه فرمود: كسى كه خود را منزّه مى‌دارد از غنا، در بهشت، درختى هست كه خداى تعالى، بادها را مى‌فرمايد كه آن درخت را حركت دهند.

پس آن شخص، آوازى از آن درخت مى‌شنود كه هرگز مثل آن نشنيده، و كسى كه خود را از غنا منزّه ندارد، نمى‌شنود.[٦] و على ابن ابراهيم رحمه الله در تفسير [خود]، از عاصم بن حميد روايت كرده كه گفت: به حضرت امام جعفر صادق عليه السلام گفتم كه: فداى تو شوم! مى‌خواهم چيزى از شما بپرسم و مرا شرم مى‌آيد. آيا در بهشت، غنا مى‌باشد؟ فرمود: در بهشت، درختى هست كه خداى تعالى امر مى‌فرمايد بادهاى بهشت را كه بر آن درخت بوَزَند و از آن درخت، آوازى برمى‌خيزد كه خلايق، به آن خوبى آواز [ى‌] نشنيده باشند. بعد از آن فرمود كه: اين، عوضى است كه خداى تعالى، مقرّر ساخته از براى كسى كه ترك شنيدن غنا، از ترس خداى تعالى در دنيا كرده باشد.[٧]

[١]. سوره اسراء، آيه ٣٦.