لفظ «كفر» تعبير كرده، در آن‌جا كه فرموده: «وَ لِلَّهِ عَلَى النَّاسِ حِجُّ الْبَيْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَيْهِ سَبِيلًا وَ مَنْ كَفَرَ فَإِنَّ اللَّهَ غَنِيٌّ عَنِ الْعالَمِينَ‌»؛[١] يعنى: حقّ ثابت الهى است بر مردمان، حجّ خانه كعبه، هر كه را مقدور باشد يافتن راهى به رفتن حج، و كسى كه كافر شود، پس به درستى كه خداى تعالى، بى‌نياز است از عالميان.

و كلينى رحمه الله از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده كه: كسى كه بميرد و حَجّة الإسلام به جا نياورده باشد با آن كه احتياج و پريشانى بر او مسلّط نشده باشد يا بيمارى‌اى كه به آن، قدرت بر رفتن نداشته باشد، او را عارض نشده باشد يا صاحبْ‌سلطنتى، او را مانع نشده باشد از رفتن به حج، پس خواهد يهودى بميرد و خواهد نصرانى.[٢] و از ابو بصير روايت كرده كه گفت پرسيدم از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام تفسير كلام الهى كه فرموده‌ «وَ مَنْ كانَ فِي هذِهِ أَعْمى‌ فَهُوَ فِي الْآخِرَةِ أَعْمى‌ وَ أَضَلُّ سَبِيلًا»؛[٣] يعنى: هر كس كه در اين دنيا كور باشد، در آخرت، كور و گم‌راه‌تر خواهد بود. فرمود كه: اين، آن كسى است كه حج را تأخير مى‌كند و با خود مى‌گويد كه: «به حج خواهم رفت»، تا وقتى كه اجَلش برسد.[٤] و از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده كه: كسى كه بميرد، در حالتى كه صحيح باشد، يعنى بيمارى‌اى نداشته باشد كه مانع از رفتن حج باشد، و مالدار باشد، پس او از جمله آنهايى است كه خداى تعالى فرموده كه: «وَ نَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ أَعْمى‌»؛[٥] يعنى: او را كور، حشر مى‌كنيم در روز قيامت. و فرمود: بلى! خداى تعالى، چنين كسى را از ديدن راه حق، نابينا ساخته.[٦] و از حضرت امير المؤمنين عليه السلام روايت كرده كه: به فرزندان خود مى‌فرمود: ملاحظه كنيد خانه خداوند خود را كه از شما خالى نمانَد و اگر خالى گذاريد، ديگر مهلت نمى‌يابيد.[٧] و ابن بابويه رحمه الله در فقيه، از حضرت امام محمّد باقر عليه السلام روايت كرده كه: حرف خانه كعبه نزد آن حضرت، مذكور شد. فرمود كه: اگر مردم، يك سال ترك خانه كعبه كنند، مهلت نمى‌يابند[٨] و در حديث ديگر، روايت كرده كه: البتّه، عذاب الهى بر ايشان، نازل مى‌شود.[٩]

[١]. سوره آل عمران، آيه ٩٧.