منهج اليقين (شرح نامه امام صادق عليه السلام به شيعيان) - گلستانه، سید علاء الدین - الصفحة ١٤٣ - هفدهم ترك زكات

سازد تا روز قيامت‌[١].

و از آن حضرت، روايت كرده‌اند كه فرمود: كسى كه زكات نمى‌دهد، طوق مى‌كنند در گردن او مارى را كه از بسيارىِ زَهر، مو بر سر او نمى‌رويد تا از مغزِ سر او بخورد؛ و اين، معنى قول الهى است كه فرمود: «سَيُطَوَّقُونَ ما بَخِلُوا بِهِ يَوْمَ الْقِيامَةِ[٢]».[٣] و از حضرت امام محمّد باقر عليه السلام روايت كرده‌اند كه: هيچ بنده‌اى نيست كه زكات مال خود را ندهد، مگر آن كه خداى تعالى، آن مال يا آن عمل را اژدهايى مى‌كند از آتش كه بر گردن او طوق مى‌شود و از گوشت او مى‌كَنَد تا وقتى كه از حساب، فارغ شود؛ و اين، فرموده الهى است كه:

«سَيُطَوَّقُونَ ما بَخِلُوا بِهِ يَوْمَ الْقِيامَةِ»؛[٤] يعنى: آن چيزى را كه بخل به آن مى‌كنند از زكات، طوق گردن ايشان مى‌كنند در روز قيامت.

و از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده‌اند كه فرمود: دو خون است كه در اسلام، خداى تعالى، حلال كرده و كسى حكم به آنها نمى‌كند تا وقتى كه قائم ما اهل بيت، ظاهر شود: يكى زناكار مُحصن كه او را سنگسار مى‌كند، و يكى مانعِ زكات كه گردنش [را] مى‌زند؛ يعنى به علم خود، عمل مى‌فرمايد، بى‌گواه يا بعد از آن كه ثابت شود.[٥] و از آن حضرت، روايت كرده‌اند كه فرمود: كسى كه يك قيراط از زكات [خود را] ندهد، نه مؤمن است و نه مسلمان. و حكايت حالِ چنين كسى است قول الهى كه مى‌فرمايد: «حَتَّى إِذا جاءَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قالَ رَبِّ ارْجِعُونِ* لَعَلِّي أَعْمَلُ صالِحاً فِيما تَرَكْتُ»[٦].

يعنى: تا آن كه اجَل يكى از ايشان مى‌رسد، مى‌گويد كه: خداوندا! مرا برگردان. شايد عمل صالحى به جا آرم در آن چيزها كه گذاشته‌ام.[٧] و در روايتى ديگر، چنين [آمده‌] است كه: نماز او هم قبول نمى‌شود.[٨]

[١]. الكافى، ج ٣، ص ٥٠٥، ح ١٩؛ كتاب من لا يحضره الفقيه، ج ٢، ص ١٠، ح ١٥٨٣.