فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٣١٥ - زوجيّت
٢. تملّك در جايى كه يكى از دو زوج با خريدن، هبه و مانند آن، مالك ديگرى گردد. به محض حصول ملكيت، زوجيّت باطل مىشود.(٢٥)
٣. ارتداد يك يا هر دو زوج قبل از آميزش؛ اما چنانچه ارتداد بعد از آميزش باشد، بطلان علقه زوجيّت منوط به انقضاى عدّه(--> عدّه)و توبه نكردن مرتد قبل از پايان يافتن زمان عدّه است. البته اگر زوج مرتد گردد و ارتدادش نيز فطرى(--> مرتد فطرى)باشد، به مجرد ارتداد، زوجيت باطل مىشود(٢٦)( -->ارتداد).
٤. فسخ ناشى از عيب. چنانچه بعد از عقد نكاح دائم معلوم شود مرد يا زن، قبل از عقد داراى عيب موجب فسخ نكاح بوده است، طرف ديگر مىتواند به موجب آن، عقد را ابطال [= فسخ[ نمايد.(٢٧)همچنين است جايى كه يكى از دو زوج با تدليس خود را خلاف آنچه هست نشان دهد.(٢٨)
٥ . لعان( -->لعان).(٢٩)
٦ . قذف زوجه كر و لال(٣٠)(-->قذف).
٧. افضاى زوجه نابالغ (قبل از نه سالگى) بنابر قول برخى(٣١)( -->افضاء).
٨ . بذل يا پايان يافتن مدت. در ازدواج موقّت(--> ازدواج موقّت)، علقه زوجيّت با بذل باقى مانده مدّت عقد از سوى زوج به زوجه يا پايان يافتن آن، زوال مىيابد.(٣٢)
( -->ازدواج)