فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٢٥٢ - زكات
٧. سبيل اللّه:مراد از آن بنابر قول مشهور، مطلق راه خير است كه مرضىّ خداوند متعال و موجب تقرّب به او مىباشد، مانند جهاد در راه خدا و آنچه كه مصلحت اسلام و مسلمانان است، از قبيل ساختن مسجد، بيمارستان و پل، فرستادن افراد به حج، كمك به زائران، تأمين مسكن براى افراد نيازمند، تأمين هزينه ازدواج جوانان، خريدن كتابهاى دينى و وقف آنها و كفن كردن مؤمن.(٩٣)برخى قدما آن را به جهاد مشروع اختصاص دادهاند.(٩٤)
٨ . در راه مانده (ابن سبيل):مراد، مسافر در راه مانده است كه با شرايطى استحقاق زكات دارد(٩٥)( -->ابن سبيل).
شرايط مستحقان زكات:
الف. ايمان (شيعه دوازده امامى بودن). بنابر اين، به كافر و نيز غير مؤمن زكات داده نمىشود، مگر از سهم «مؤلفة القلوب» و «سبيل اللّه».(٩٦)
ب. عدالت نزد مشهور قدما. از برخى آنان، شرط بودن اجتناب از گناهان كبيره(--> گناه كبيره)نقل شده است؛ ليكن مشهور متأخران، در مستحق زكات، عدالت را شرط ندانستهاند.(٩٧)بسيارى از معاصران گفتهاند: احتياط واجب آن است به كسى كه آشكارا مرتكب گناه كبيره، بويژه شراب خوارى مىشود، زكات داده نشود. البته اگر زكات، مصداق اعانت و كمك به گناه و تشويق بر كار ناشايست باشد، بى شك جايز نخواهدبود.(٩٨)بنابر اعتبار عدالت، اصناف «مؤلفة القلوب»، «سبيل اللّه»، «رقاب»، «ابن سبيل» و «غارمان» مستثنايند و در آنها عدالت شرط نيست.(٩٩)
ج. واجب النفقه مالك نبودن. مستحق زكات نبايد واجب النفقه مالك (زكات دهنده) باشد، مانند پدر، مادر، فرزند، زوجه و برده در صورت توانايى مالى مالك و بذل نفقه به آنان.(١٠٠)در جواز پرداخت زكات به آنان از سوى اجنبى اختلاف است.(١٠١)
در اينكه مالك مىتواند آن بخش از انفاقهاى غير واجب ـ همچون انفاق براى توسعه زندگى ـ را از زكات به آنان بپردازد يا نه، اختلاف است.(١٠٢)