فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ١٠٨ - رضاع
مراد از زمان، شير خوردن به مدت يك شبانه روز و مراد از عدد، پانزده بار شير خوردن است. برخى، ده بار را نيز كافى دانستهاند.(١٢)
بنابر قول مشهور شرط حصول محرميت به هريك از تقديرهاى سه گانه، آن است كه كودك از پستان شير بخورد نه آنكه شير را به حلق او بريزند؛(١٣)چنان كه شرط حصول محرميت به عدد آن است كه كودك در هر بار به طور كامل و نيز پى درپى شير بخورد.(١٤)ملاك دركامل بودن شيرخوردن، عرف است. برخى گفتهاند: ملاك آن، سيرشدن كودك درهربار و رها كردن پستان از روى سيرى است.(١٥)
مراد از پى در پى بودن رضاع آن است كه كودك در اثناى عدد از زنى ديگر شير نخورد. بنابر اين اگر بعض عدد را از زنى و بعض آن را از زنى ديگر شير بخورد، محرميت حاصل نمىشود؛ هرچند صاحب هر دو شير يك مرد باشد و زن اول پس از فاصله زن دوم، عدد را كامل كند.(١٦)
در تقدير به اثر، نه كامل شير خوردن در هر بار شرط است و نه پى در پى خوردن آن. برخى، در تقدير به زمان، آن دو را شرط دانستهاند.(١٧)
شير خوردن از پستان زن مرده موجب حصول محرميت نيست.(١٨)
اثبات رضاع:رضاع به شهادت دو مرد عادل و نيز بنابر قول مشهور، چهار زن يا يك مرد و دو زن عادل ثابت مىشود. شهادت يك زن و حتّى دو زن عادل بنابر قول مشهور كفايت نمىكند.(١٩)
احكام:رضاع با شرايط ياد شده موجب انتشار محرميّت از شير دهنده و صاحب شير به شيرخوار و نسل وى و بالعكس، از كودك به آن دو و حرمت ازدواج آنان با يكديگر مىگردد. در نتيجه، كودك و فرزندان او، فرزندان آن دو به شمار رفته، شير دهنده، مادر و صاحب شير، پدر شيرخوار و نياكان آن دو، اجداد او و فرزندان هر يك از آن دو، برادران و خواهران كودك و برادر و خواهر ايشان، خاله و دايى، عمه و عموى شيرخوار محسوب مىگردند.(٢٠)