فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ١٠٧ - رضاع
مقابل دريافت اجرت حاضر به شير دادن باشد، حقّ او ساقط مىگردد و پدر مىتواند كودك را به دايه بدهد(٦)( -->دايه).
مستحب است شير از هر دو پستان به كودك داده شود.(٧)
مدت رضاع:مدت كامل رضاع دو سال قمرى است و تا ٢١ ماهگى نيز جايز است؛ ليكن كمتر از آن بدون ضرورت جايز نيست. هرچند از برخى قول به جواز آن نقل شده است. شير دادن بيش از دو سال تا يكى دو ماه بنابر قول مشهور جايز است.(٨)
شير دادن به غير فرزند:شير دادن به كودك ديگرى با شرايطى موجب محرميّت مىگردد. اين شرايط عبارتند از:
١. شير، حاصل ازدواج صحيح باشد. شير حاصل از راه نا مشروع موجب محرميّت نمىگردد.(٩)
٢. سن كودك زير دو سال قمرى باشد. شير دادن پس از دوسالگى موجب محرميّت نيست. در اينكه اين شرط در فرزند مرضعه نيز معتبر است يا نه، اختلاف است. بنابر اعتبار، چنانچه فرزند مرضعه دو سالش تمام شده باشد، شير دادن به كودكى ديگر موجب محرميت نمىشود.(١٠)
٣. صاحب شير يكى باشد. بنابر اين، اگر كودك مقدار شير لازم در حصول محرميت را از پستان دو زن كه شوهرشان متفاوت است بخورد، محرميت حاصل نمىشود.(١١)
٤. كودك به مقدار لازم شير بخورد. بنابر اين، صرف شير خوردن كودك از پستان زن براى حصول محرميت كافى نيست. در مقدار لازم براى محرميت اختلاف است. بنابر مشهور، محرميت با تحقق يكى از تقديرهاى سه گانه اثر، زمان و عدد حاصل مىشود.
مراد از اثر آن است كه كودك به اندازهاى شير بخورد كه بر اثر آن در بدنش گوشت برويد واستخوانهايش محكم گردد. در اينكه در حصول محرميت، تحقق هردو (روييدن گوشت ومحكم شدن استخوانها) معتبر است يا تحقق يكى كفايت مىكند، اختلاف است. در هر صورت تحقق اثر بايد معلول شيردادن به تنهايى باشد، به گونهاى كه به آن منتسب گردد.