فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٥٦٣ - سهو
برخى در فرض شك در عدد سجده يا ركعت، به بنا گذاشتن بر اقل و در فرض شك در انجام دادن فعلى، به انجام دادن آن در صورت عدم تجاوز از محل آن، قائل شدهاند.(١٢)
قانون ياد شده شامل شك در انجام دادن اصل نماز احتياط و دو سجده سهو نمىشود. بنابر اين، اگر شك كند كه نماز احتياط يا دو سجده سهو را ـ كه در پايان نماز واجب بر او واجب شده ـ انجام داده يا نه، بر او واجب است آن را به جا آورد. همچنين است اگر پس از يقين به حصول شكِ موجبِ نمازِ احتياط، شك كند كه آيا وظيفهاش نماز احتياط يك ركعتى بوده يا دو ركعتى؟ كه جهت تحصيل يقين بايد هر دو را به جا آورد. همچنين اگر در انجام دادن فعل مشكوك، شك عارض شود، مانند آنكه شك كند كه آيا سجده مشكوك را ـ كه قبل از تجاوز از محل بايد آن را به جا مىآورده ـ به جا آورده يا نه؟
٤. شك در موجَبِ سهو؛ بدين معنا كه در عمل واجب شده به سبب سهو در نماز، همچون سجده سهو، شك در عدد يا افعال آن عارض شود. حكم اين فرض، حكم فرض پيشين (حكم شك در موجَب شك) است.(١٣)
٥ . سهو در سهو؛ به معناى فراموشى در هر دو، مانند كسى كه سجدهاى را فراموش كرده و در حال تشهد متذكر شده، كه وظيفهاش بازگشت به سجده و تدارك آن است؛ ليكن تدارك را هم فراموش كرده است. وظيفه نماز گزار در اين فرض اين است كه اگر قبل از ركوع متذكر شود بايد برگردد و آن را تدارك كند و بنابر قول مشهور، پس از نماز دو سجده سهو نيز به جا آورد؛ اما اگر پس از ركوع متذكر شود، بايد پس از نماز، قضاى آن را به جا آورد. در فرض ياد شده اگر هر دو سجده را فراموش كند، نمازش باطل است. بنابر اين، بر سهو در سهو به معناى ياد شده، حكم جديدى جز حكم مترتب بر سهو در اصل فعل مترتب نمىشود.(١٤)
٦ . سهو در سهو؛ به معناى فراموشى در اولى و شك در دومى؛ بدين معنا كه