فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٥٦١ - سهو
سهو در سهو:در بعضى روايات وارد در سهو نماز آمده است:{لا سَهوَ فى سَهوٍ}؛ در سهو سهوى نيست».(٧)مفاد آن اين است كه سهو در سهو قابل اعتنا نيست و اثرى بر آن مترتب نمىباشد.
در اينكه مراد از اين جمله چيست احتمالات بسيارى مطرح شده كه مهمترين آنها هشت احتمال است. منشأ اين احتمالات اين است كه مراد از هر يك از دو سهو در جمله ياد شده يا شك است يا معناى خاص آن كه گذشت. بنابر اين چهار صورت به دست مىآيد؛ زيرا مراد از هر دو يا شك است و يا سهو به معناى خاص و يا مراد از يكى، سهو به معناى خاص و ديگرى شك مىباشد. همچنين مراد از سهو دوم، يا خود سهو است كه منشأ آثار است و از آن به «موجِب» تعبير مىشود و يا آثار سهو، همچون نماز احتياط( -->نماز احتياط)و سجده سهو كه از آن به «موجَب» تعبير مىگردد. حاصل ضرب چهار احتمال نخست در اين دو احتمال اخير، هشت احتمال زير خواهد بود.
١. شك در پيدايى شك؛ بدين معنا كه فرد شك كند در اينكه آيا شك كرده است يا نه؟ به چنين شكى اعتنا نمىشود. برخى گفتهاند: عدم اعتنا به اين شك در صورتى است كه بعد از فراغ از نماز باشد؛ خواه شك در اجزا و افعال نماز باشد يا در عدد ركعات. همچنين است اگر چنين شكى در اثناى نماز، در افعال آن، پس از دخول در فعلى ديگر پيدا شود، مانند اينكه در حال ايستادن شك كند كه آيا پيش از آن در به جا آوردن سجود شك داشته است يا نه؟ اگر شك ياد شده در اثناى نماز، در عدد ركعتها پيدا شود، مانند اينكه در حال نشستن شك كند كه آيا در حالت نشسته پيشين، بين دو و چهار شك كرده بود ـ تا ركعتى كه به جا آورده، موجب بطلان نماز گردد؛ چون بايد بنا را بر چهار مىگذاشت و نماز را تمام مىكرد ـ يا نه؟ به اين شك نيز اعتنا نمىشود.(٨)
برخى گفتهاند: مراد فقها از شك در شك، شك مطلق است نه مقيد به سجده يا تشهد و يا ركعت. بنابر اين، اگر كسى