فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٤٧ - رأى العين ٨٥٩٢ دیدن
مؤمنان مىگردد؛ از اين رو، در قرآن كريم در بسيارى از آيات در كنار «رحيم» به كار رفته است. از احكام آن به مناسبت در باب صلات و حدود سخن گفتهاند.
صلات:به قول منسوب به مشهور، در نماز باران(--> نماز باران)جدا كردن كودكان از مادرانشان، براى جلب رأفت و رحمت خداوند متعال، مستحب است.(٥)
حدود:در قرآن كريم، خداوند متعال در مقام اجراى حدّ زنا كار، از اِعمال رأفت و دل سوزى در دين خدا نهى كرده است؛(٦)از اين رو، در حدود، شفاعت پذيرفته نمىشود.(٧)و به قول مشهور، تازيانه بايد با شدت زده شود.(٨)
(--> رحمت)
رأى
رأى: نظريّه شخصى برآمده از تلاش ذهن و فكر/ انديشه و تدبير/ حكم صادر از قاضى( -->قضاوت).
رأى به معناى اول در باب اجتهاد و تقليد و قضاء به كار رفته است.
خداوند متعال در قرآن كريم راه آگاهى از دين و دريافت احكام الهى را وحى مىداند(١)كه از طريق پيامبران به مردم ابلاغ مىگردد. بنابر اين، اعمال نظر در دين، يعنى اظهار نظر شخصى در اصول و فروع دين، بدون استناد به منابع معتبر شرعى، همچون كتاب و سنّت، حرام است. چنان كه در روايات فراوانى از رأى و حكم بر اساس قياس(--> قياس)و استحسان(-->استحسان)نهى شده است(٢)(-->اجتهاد).
تفسير قرآن به رأى؛ يعنى بيان مراد خداوند بدون استناد به دلايل، شواهد و موازين معتبر شرعى، جايز نيست و در روايات از آن نهى شده است.(٣)
از رأى به معناى دوم در باب جهاد و حج سخن گفتهاند.
در جنگ، كشتن پير مردان ناتوان از جنگ جايز نيست، مگر آنكه صاحب رأى (نظر و انديشه) باشند كه از فكر آنان در پيشبرد جنگ عليه مسلمانان استفاده شود كه در اين صورت كشته مىشوند.(٤)